Qəzəl 6785

چرا هرگز به سر وقت من بیدل نمی آیی؟چنین کز دیده غافل می روی غافل نمی آیی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6791

که غیر از سنگ طفلان می کند دیوانه آرایی؟که غیر از گنج گوهر می کند ویرانه آرایی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6792

به توحید خدا همچون الف گویاست تنهاییدویی در پله شرک است و بی همتاست تنهایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6793

ندارم یاد خود را فارغ از عشق بلاجوییچو داغ لاله دایم در نظر دارم پریرویی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6797

روی دل با همه کس در همه جا داشته ایدر ته پرده نیرنگ چها داشته ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6804

نی خود را بشکن گر شکری می طلبیبرگ از خود بفشان گر ثمری می طلبی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6806

چه ثمر می‌دهد آن دل که نه آبش کردی؟به کجا می‌رسد آن پا که به خوابش کردی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6809

اگر از موج خطر چشم به ساحل داریدر دل بحر همان آینه در گل داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6810

پرده بردار ز رخسار که دیدن داریسربرآور ز گریبان که دمیدن داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6811

رخصت بوسه اگر از لب جامی داریتلخ منشین که عجب عیش مدامی داری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6824

چند در فکر سرا و غم منزل باشی؟گذرد قافله عمر و تو غافل باشی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6832

از سر صدق اگر سینه خود چاک کنیفیض صبح از نفس پاک خود ادراک کنی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6843

عیش فرش است در آن محفل روح افزاییکه فتد شیشه می جایی و ساقی جایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6845

بهار گشت ز خود عارفانه بیرون آیاگر ز خود نتوانی ز خانه بیرون آی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6848

ز خط سیه رخ چون لاله زار خود کردیستم به روز من و روزگار خود کردی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6849

اگر مقید کسب هوا نمی گردیحباب وار ز دریا جدا نمی گردی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6852

اگر سرای جهان در خور سزا بودیز خوان رزق شکر روزی هما بودی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6858

درین حدیقه پر میوه تا جگر نخوریز نخل زندگی خویشتن ثمر نخوری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6861

اگر به جسم درین تیره خاکدان باشیتلاش کن که به دل فارغ از جهان باشی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6867

قدم برون مگذار از سرای درویشیکه مار گنج بود بوریای درویشی

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6875

مکش چو تنگدلان آه از پریشانیکه دل ز حق شود آگاه از پریشانی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6876

ز من مدار توقع سخن از انجمنیکه نیست باعث گفتار چشم خوش سخنی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6886

گرفته است مرا در میان تماشاییکه در خیال نیاورده هیچ بینایی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6899

من کیستم، چو پل دل خود آب کرده ایآغوش باز در ره سیلاب کرده ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6901

تا چهره گلگل از می گلفام کرده‌ایصد مرغ دل اسیر به گلدام کرده‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6902

بی پرده رو در آینه ما نکرده ایخود را چنان که هست تماشا نکرده ای

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6905

چون آب در لباس گل و خار بوده ایای یار ساده رو تو چه پرکار بوده ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6916

ای دل مرا به عالم امکان چه می بری؟دیوانه را به حلقه طفلان چه می بری؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6917

حیف است عمر صرف تماشا کند کسیچون باز بی شکار نظر وا کند کسی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6921

تا کی غبار خاطر صحرا شود کسی؟چون گردباد، بادیه پیما شود کسی

Saib TəbriziQəzəl2 dəq