Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز پند ناصحان بی نمک پرشور شد گوشمازین بیهوده گویان خانه زنبور شد گوشم
Qəzəl 5567غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکمسرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم
Qəzəl 5574ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم
Qəzəl 5583قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینمغبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم
Qəzəl 5584گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینمز زلف شام غربت چهره صبح وطن بینم
Qəzəl 5598اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام
Qəzəl 5613عالم بیخبری بود بهشت آبادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
Qəzəl 5614بیخودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم
Qəzəl 5618قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم
Qəzəl 5622فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم
Qəzəl 5626قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم
Qəzəl 5627جگری تشنه تر از وادی محشر دارمدم آبی طمع از ساقی کوثر دارم
Qəzəl 5628چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم
Qəzəl 5635تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟من که افتادنی ام چند زجا برخیزم؟
Qəzəl 5636جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟از جهان بی دل و چشم نگران برخیزم
Qəzəl 5642گوش ناز تو به فریاد حزین می مالمتا جبین هوس خود به زمین می مالم
Qəzəl 5643شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلممنقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم
Qəzəl 5645کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟آب در دیده به صد خون جگر گردانم
Qəzəl 5660چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟در ره سیل چه افتاده زمین گیر شوم؟
Qəzəl 5678هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم
Qəzəl 5679گرچه پیریم تمنای جوانی داریمنوبهاری به ته برگ خزانی داریم
Qəzəl 5707ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصلعنان گسسته تر از موجه سیراب شدم
Qəzəl 5709اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندمگمان مبر که ز پرواز لامکان ماندم
Qəzəl 5712ز ابر تربیت روزگار نومیدمچو تخم سوخته از نوبهار نومیدم
Qəzəl 5714گمان مبر که بغیر از تو آشنا دارمبجز تو ره به کجا می برم که را دارم
Qəzəl 5730اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم
Qəzəl 5731ز خال گوشه ابروی یار می ترسمازین ستاره دنباله دار می ترسم
Qəzəl 5734ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگمز برق شیشه می آب می شود سنگم
Qəzəl 5739بس است روی دلی مشت استخوان مراز چشم شیر فتد برق در نیستانم
Qəzəl 5745به تنگ همچو شرر از بقای خویشتنمتمام چشم ز شوق فنای خویشتنم