Qəzəl 5565

دو عالم شد ز یاد آن سمن سیما فراموشمبه خاطر آنچه می گردید شد یکجا فراموشم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5567

غبار آلود عصیان بس که شد جان هوسناکمسرشک شمع گردد مهره گل بر سر خاکم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5573

کجا مایل به هر دل گردد ابرویی که من دانم؟که سر می‌پیچد از یوسف ترازویی که من دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5574

ز رخسار که گل را در جگر خارست می دانمنسیم صبح از بوی که بیمارست می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5577

خط شبرنگ را خوشتر ز زلف و خال می دانممن این تقویم پارین را به از امسال می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5583

قضا روزی که کرد از چار عنصر خشت بالینمغبارآلود شد آیینه چشم جهانبینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5584

گر آن خورشید رو را همسفر خویشتن بینمز زلف شام غربت چهره صبح وطن بینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5585

فروغ مهر در پیشانی دیوار می‌بینمصفای طلعت آیینه از زنگار می‌بینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5598

اشک در دیده غم دیده نگیرد آرامدانه در تابه تفسیده نگیرد آرام

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5612

سوختم بس که به دنبال تمنا رفتممردم از بس که پی آتش سودا رفتم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5614

بی‌خودی داشت ز فکرِ دو جهان آزادمتا به هوش آمدم از عرش به فرش افتادم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5618

قطع امید ز هجران و وصالش کردمسیر چشمانه قناعت به خیالش کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5622

فیض در بیخبری بود چو هشیار شدمصرفه در خواب گران بود چو بیدار شدم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5626

قطره بی سرو پایم دل دریا دارمذره خاکم و پیشانی صحرا دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5628

چند از ساده دلی زخم هوس بردارم؟به که این آینه از پیش نفس بردارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5635

تا به کی افتم و تا چند بپا برخیزم؟من که افتادنی ام چند زجا برخیزم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5636

جذبه ای کو که ز خود دست فشان برخیزم؟از جهان بی دل و چشم نگران برخیزم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5643

شوق کرده است ز بس گرم سفر چون قلممنقش پا، سوخته آید به نظر چون قلمم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5645

کیستم من که ز فرمان تو سرگردانم؟آب در دیده به صد خون جگر گردانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5650

گوشه ای کو که دل از فکر سفر جمع کنم؟پا به دامان صدف همچو گهر جمع کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5660

چه ضرورست که آلوده تعمیر شوم؟در ره سیل چه افتاده زمین گیر شوم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5678

هر چه احسان تو داده است به ما آن داریمما چه داریم ز خود تا ز تو پنهان داریم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5679

گرچه پیریم تمنای جوانی داریمنوبهاری به ته برگ خزانی داریم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5707

ز فکر پوچ درین شوره زار بی حاصلعنان گسسته تر از موجه سیراب شدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5709

اگر دو روز درین تیره خاکدان ماندمگمان مبر که ز پرواز لامکان ماندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5730

اگر چه در چمن روزگار خار و خسمچو لاله داغ بود گل ز گرمی نفسم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5731

ز خال گوشه ابروی یار می ترسمازین ستاره دنباله دار می ترسم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5734

ز بوی باده گلرنگ می پرد رنگمز برق شیشه می آب می شود سنگم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5739

بس است روی دلی مشت استخوان مراز چشم شیر فتد برق در نیستانم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5742

منم که مصرف نقد نگاه می دانمبه روی خوب ندیدن گناه می دانم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq