Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
سخت دشوارست پیچیدن عنان ناله رادل چو نی سوراخ گردد دیدهبان ناله را
Pərakəndə şeir 223میان نور و ظلمت عالمی دارم، نمی دانمکه شامم صبح یا صبح امیدم شام می گردد
Qəzəl 222می کند عشق گران تمکین، سبک جانانه راشمع می گردد در اینجا گرد سر پروانه را
Pərakəndə şeir 227کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد
Qəzəl 226بیش شد از چوب گل سودا من دیوانه راشعله ور سازد خس و خاشاک، آتشخانه را
Qəzəl 228شمع چندانی که سوزد بال و پر پروانه رابی قراری می دهد بال دگر پروانه را
Qəzəl 230از نظرها چون کند وحشت نهان دیوانه راسنگ طفلان می شود سنگ نشان دیوانه را
Qəzəl 233هست یک نسبت به نیک و بد دل بی کینه رانیست صدر و آستانی خانه آیینه را
Qəzəl 244از کمر بیرون نیامد تیشه فرهاد ماکوه را برداشت از جا، ناله و فریاد ما
Pərakəndə şeir 246چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟چند جامم در کنار آب حیوان بشکند؟
Pərakəndə şeir 247رهروان چون بر میان دامان استغنا زنندهر چه پیش آید به غیر از دوست، پشت پا زنند
Qəzəl 246در گذر ای آسمان از وادی آزار ماشیشه خود را مزن بر سنگ بی زنهار ما
Pərakəndə şeir 248حقپرستانی که از عشق خدا دم میزنندگام اول پشت پا بر هر دو عالم میزنند
Pərakəndə şeir 264خیال زلف او در دیده خونبار می زیبدخرام موج در دامان دریا بار می زیبد
Qəzəl 264نه ز خامی نقش ها را خام می بندیم ماپرده بر چشم بد ایام می بندیم ما
Pərakəndə şeir 271ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گرددخجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد
Pərakəndə şeir 272به کوی عشق زاهد دشمن ناموس می گردداگر زاغ آید اینجا غیرت طاوس می گردد
Pərakəndə şeir 273به درویش از تهیدستی گوارا مرگ می گرددخزان فصل بهار مردم بی برگ می گردد
Qəzəl 272از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما
Pərakəndə şeir 275زمین خشک، گلزار از می گلفام میگرددفلک بر مدعا گردش کند چون جام میگردد
Qəzəl 274پیش آن آیینه رو راه سخن داریم مابخت سبز طوطی شکرشکن داریم ما
Pərakəndə şeir 277قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیردجنون هم سر خط داغ از من دیوانه می گیرد
Pərakəndə şeir 279نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازدکه مرغ زیرکی منقار با آب آشنا سازد
Pərakəndə şeir 281نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازدنسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد
Qəzəl 283آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما
Qəzəl 289تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما
Pərakəndə şeir 295گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد
Pərakəndə şeir 296کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟که بی تابانه صد آه از لب کوثر برون آمد
Qəzəl 295درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما
Pərakəndə şeir 297به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمدکه از جوهر به گوش من صدای بال می آمد