Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران
Qəzəl 35جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا
Qəzəl 36چشم میپوشی ازان رخسارِ جانپرور چرا؟میکنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا
Pərakəndə şeir 40چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را
Qəsidə 42زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکینز طاق بندی ابرو نگارخانه چین
Pərakəndə şeir 43گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب
Pərakəndə şeir 44گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب
Qəzəl 46ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمیسازد خطِ استاد را
Pərakəndə şeir 47هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست
Pərakəndə şeir 55نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
Pərakəndə şeir 58بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را
Pərakəndə şeir 59به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را
Pərakəndə şeir 61چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را
Pərakəndə şeir 62گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما
Qəzəl 66وصفِ زلفِ یار عاجز میکند تقریر رادوریِ این راه، کوته میکند شبگیر را
Pərakəndə şeir 69غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است
Pərakəndə şeir 77تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است
Pərakəndə şeir 83هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست
Qəzəl 84تر به اشکِ تلخ میسازم دِماغِ خویش رازنده میدارم به خونِ دل چراغِ خویش را
Qəzəl 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Pərakəndə şeir 100در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست
Qəzəl 101ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را
Pərakəndə şeir 102چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است
Qəzəl 102غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را
Qəzəl 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را
Qəzəl 104هر تُنُکظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را
Qəzəl 107خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را
Qəzəl 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Pərakəndə şeir 110راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است
Pərakəndə şeir 112جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت