Qəsidə 31

کرد تا پابوس اشرف کشور مازندرانزین شرف بر ابر می ساید سر مازندران

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəzəl 35

جانِ عرشی، فرشِ در زندانِ تن باشد چرا؟شعلهٔ جواله در قیدِ لگن باشد چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 36

چشم می‌پوشی ازان رخسارِ جان‌پرور چرا؟می‌کنی آیینه را پنهان ز روشنگر چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 40

چه غم از کشمکش ماست جهان گذران را؟خار مانع نشود قافله ریگ روان را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 42

زهی ز نرگس خوش سرمه آهوی مشکینز طاق بندی ابرو نگارخانه چین

Saib TəbriziQəsidə6 dəq
Pərakəndə şeir 43

گر ز روی خود براندازی نقابپشت بر دیوار ماند آفتاب

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 44

گل رخسار او در عالم آبزند ترخنده بر یاقوت سیراب

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 46

ره مده در خطِ مشکین، شانهٔ شمشاد راکس قلم داخل نمی‌سازد خطِ استاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 47

هر که از بی طاقتی نالید تمکینش سزاستهر که از فتراک سرپیچید بالینش سزاست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 55

نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 58

بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 59

به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 61

چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 62

گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 66

وصفِ زلفِ یار عاجز می‌کند تقریر رادوریِ این راه، کوته می‌کند شبگیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 69

غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 77

تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 83

هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 84

تر به اشکِ تلخ می‌سازم دِماغِ خویش رازنده می‌دارم به خونِ دل چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 89

ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 100

در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 101

ریخت چون دندان، شود افزون غمِ نان خلق راسدِ راهِ شکوه روزی است دندان خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 102

چاره خاک نشینان به قضا ساختن استپیش شمشیر حوادث سپر انداختن است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 102

غم ز خاطر می برد غمخانه من خلق راطفل مشرب می کند دیوانه من خلق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 103

نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 104

هر تُنُک‌ظرفی ننوشد خونِ گرمِ تاک راجامی از فولاد باید آبِ آتشناک را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 107

خلق خوش چون صلح می سازد گوارا جنگ رامی نماید چرب نرمی مومیایی سنگ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 108

نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 110

راحت و محنت عالم به هم آمیخته استگوهر تجربه در خاک سفر ریخته است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 112

جوش سودا ز سرم عقل گرانبار گرفتاین چنین گل نتوان از سر دستار گرفت

Saib Təbrizi1 dəq