Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در گرد خط نهان شد روی عرق فشانشخط غبار گردید دیوار گلستانش
Pərakəndə şeir 487لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ
Qəzəl 487گریه سوختگان اشک کباب است تراخون این بی گنهان باده ناب است ترا
Qəzəl 488دست شستن ز بقا آب حیات است تراخط کشیدن به جهان خط نجات است ترا
Qəzəl 490خون ما گر سبب چهره آل است ترادر قدح ریز که چون شیر حلال است ترا
Pərakəndə şeir 496چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستمچند بی تابی کنم، آه غریبان نیستم
Pərakəndə şeir 497تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشممی روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم
Qəzəl 498نمک خال بود داغ تمنای تراشور لیلی است سیه خانه سودای ترا
Qəzəl 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را
Pərakəndə şeir 506چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیمحلقه گرداب ها را حلقه ماتم کنیم
Qəzəl 508تا به حدی است لطافت رخ پرتابش راکه عرق داغ کند لاله سیرابش را
Pərakəndə şeir 512فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورمقبای دار کوتاه است بر بالای منصورم
Pərakəndə şeir 514بر سر خوان امل دست هوس میبندمدر شکرزار، پر و بال مگس میبندم
Pərakəndə şeir 518اگر سیاه دلم داغ لاله زار تواماگر گشاده جبینم گل بهار توام
Pərakəndə şeir 520خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم
Qəzəl 519گلِ داغ است اگر تاجِ زری هست مرااشک گلرنگ بود گر گهری هست مرا
Qəzəl 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا
Qəzəl 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا
Qəzəl 533برسانید به خاک قدم یار مراکه رسانید به جان این دل بیمار مرا
Qəzəl 534از گلستان نشود غنچه دل باز مراپنجه سرو بود چنگل شهباز مرا
Pərakəndə şeir 537از خط به مهربانی ما بدگمان مشوما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم
Pərakəndə şeir 545به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Qəzəl 555چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را
Qəzəl 557گریه از دل نبرد کلفت روحانی راعرق شرم نشوید خط پیشانی را
Qəzəl 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Pərakəndə şeir 565رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Qəzəl 564هست چون تاک پر از باده رگ و ریشه ماپیش خم گردن خود کج نکند شیشه ما
Pərakəndə şeir 566ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو
Pərakəndə şeir 567در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو
Qəzəl 566سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما