Pərakəndə şeir 277

قضا تا نسخه کفر از خط جانانه می گیردجنون هم سر خط داغ از من دیوانه می گیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 279

نشد قسمت که چندان چشم شوخ او به ما سازدکه مرغ زیرکی منقار با آب آشنا سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 281

نفس را یاد رویش شعله بی باک می سازدنسیم زلفش از دل سینه ها را پاک می سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 283

آسمان را خانه زنبور می دانیم ماانجمش را دیده های شور می دانیم ما

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 289

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 295

گل از شرم رخ او خون به روی خویشتن مالدزبان لاف را بر خاک، شمع انجمن مالد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 296

کدامین سروقد از دامن محشر برون آمد؟که بی تابانه صد آه از لب کوثر برون آمد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 295

درنمی آید به چشم از لاغری مجنون مامحمل لیلی بود سرگشته در هامون ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 297

به قتل من چنان تیغش به استعجال می آمدکه از جوهر به گوش من صدای بال می آمد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 300

دل سودایی من یار را اغیار می داندسر زانوی وحدت را سر بازار می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 302

دلم در سینه درس ناله مستانه می‌خواندبه طرز بلبل ناقوس در بتخانه می‌خواند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 301

ای زبون در حلقه زنجیر زلفت شیرهاسر به صحرا داده چشم خوشت نخجیرها

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 306

ای در آتش از گل روی تو نعل لاله‌هاماه رخسار ترا از حلقه خط هاله‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 308

به لب از شوق صدره بیش جان نامه می آیدکه حرفی از دهانش بر زبان خامه می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 307

سر نمی‌پیچند از تیغ اجل دیوانه‌هاگوش بر آواز سیلابند این ویرانه‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 310

مگر پروانه حرفی از کنار و بوس می گوید؟که شمع امشب سخن از پرده فانوس می گوید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 309

در بهاران از چمن ای باغبان بیرون میاتا گلی دربار هست از گلستان بیرون میا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 314

کدامین برق جولان گوشه ابرو نمود اینجا؟که آتش زیر پا دارند دلها همچو عود اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 316

اگر ابروی تو محراب نمازم گرددکعبه پروانه صفت گرد نیازم گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 317

حسن خط پرده فهمیدن مضمون گرددکسی آگاه ز مضمون خطش چون گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 316

گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 318

عیب در چشم و دل پاک هنر می‌گرددکف بی‌مغز درین بحر گهر می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 317

منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 321

شوربختی ز دو چشم تر ما می باردتلخکامی ز لب ساغر ما می بارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 322

که را می گشت در دل کز زمین انسان شود پیدا؟که می گفت از تنور خام این طوفان شود پیدا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 324

نمک لعل تو کی چشمه حیوان دارد؟یوسف مصر کی این چاه زنخدان دارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 327

با رخت آینه خوش عیش تمامی داردشانه با هر شکن زلف تو دامی دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 328

خنک آن دل که ز وسواس تمنا گذرددامن افشان چو نسیم از سر دنیا گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 331

ز سرسبزی حیات جاودان بخشد تماشا رابه آب زندگی پرورده اند آن سرو بالا را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 334

نمی گردد کف بی مغز مانع سیر دریا راسفیدی جامه احرام باشد دیده ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq