Qəzəl 654

به هر ترنمی از جای می رود دل ماسبک رکاب چو بوی گل است محمل ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 664

تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 662

رسیده است به معراج اوج پستی ماهزار پایه کم از نیستی است هستی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 665

نهشت شرم رخ از گوشه نقاب نمایینشد که گوشه کاری به آفتاب نمایی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 665

هزار حیف که گل کرد بینوایی مابه چشم آبله آمد برهنه پایی ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 667

زهی به غمزه جان‌سوز برق مذهب‌هابه خنده شکرین نوبهار مشرب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 675

دل ز مهر بوالهوس آزاد کنشعله را از قید خس آزاد کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 674

زهی نقاب جمالت برهنه‌رویی‌هاخموشی تو زبان‌بند کام‌جویی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 677

نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 681

ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 682

می سوزد آرزو دل پراضطراب رابر سیخ می کشد رگ خامی کباب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 683

در ششدرست مهره اسیر جهات رادرهم نورد سلسله ممکنات را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 691

در جوش گل شراب ننوشد کسی چرا؟با رحمت خدای نجوشد کسی چرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 693

قید عیال، پست کند رای مرد راگهواره تخته بند کند پای مرد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 698

وادید کرده است به من تلخ، دید رادر رجعت است عادت اعداد، عید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 704

از شرم، حرص دلبری افزود ناز راکز دوختن گرسنه شود چشم، باز را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 706

دانسته ام غرور خریدار خویش راخود همچو زلف می شکنم کار خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 731

از کار رفته دست چو دست سبو مراریزند می چو شیشه مگر در گلو مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 743

دایم ز نازکی است دل افگار شیشه راخون می چکد مدام ز گفتار شیشه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 746

از خصم کجروست چه غم راست خانه را؟تیر کج است آیه رحمت نشانه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 748

پروای مرگ نیست گدای برهنه راسیل آب زندگی است سرای برهنه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 752

شد بی صفا ز خاک سیه کاسه آب ماآخر به رنگ ظرف برآمد شراب ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 758

بیگانگی شده است ز عالم مراد مایادش به خیر، هر که نیفتد به یاد ما!

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 759

یاقوت کهربا شود از آه سرد ماایوب را کند کمری، بار درد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 770

آشفتگی ز عقل پذیرد دماغ مافانوس گردباد شود بر چراغ ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 771

در سیر و دور می گذرد ماه و سال ماچون گردباد ریشه ندارد نهال ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 775

دل از قضا به دست رضا داده‌ایم ماعمریست تا رضا به قضا داده‌ایم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 779

خجلت ز عشق پاک گهر می بریم مااز آفتاب دامن تر می بریم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 786

روشن چسان شود به تو سوز نهان ما؟چون شمع کشته است زبان در دهان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 787

بر رو چو برگ گل ندویده است خون ماچون داغ لاله عشق مکیده است خون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq