Qəzəl 566

سیل را گنج شمارد دل ویرانه مابرق را تنگ در آغوش کشد دانه ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 576

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 576

به محفل تو که خاموش بود سپند آنجاکراست زهره که سازد صدا بلند آنجا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 580

از سخن چند چو سی پاره پریشان گردی؟مهر زن بر لب گفتار که قرآن گردی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 581

کند چه نشو و نما دانه زمین گیریکه در گذار ندیده است ابر تصویری

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 580

خوش آن که از دو جهان گشت بی نیاز اینجاگرفت دامن آن یار دلنواز اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 591

مرا چون نیست طالع ز آشناییهمان بهتر که سازم با جدایی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 592

مده به چشم و دل خویش راه، غفلت رابه خلوت لحدانداز خواب راحت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 595

بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 594

ز دوزخ است چه پروا نیازمند ترا؟که ساخت شعله سویدای دل سپند ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 596

اگر به بندگی ارشاد می کنیم ترااشاره ای است که آزاد می کنیم ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 603

ز لباس تن برون آ به گه نیاز کردنکه به جامه های صورت نتوان نماز کردن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 605

برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 607

گداخت دیدن آن روی بی نقاب مراچو نخل موم، نمی سازد آفتاب مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 610

ز خاک کوی تو پرواز مشکل است مراکه از گرانی جان، کوه بر دل است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 612

قیامت را به رفتار آورد سرو روان توزند مهر خموشی بر لب عیسی زبان تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 611

گرفتگی دل از چشمِ روشن است مراگره به رشته ز پیوندِ سوزن است مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 613

یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 612

ز عشق، سینه پر داغ گلشنی است مرابه باغ خلد ز هر داغ روزنی است مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 618

زبان هر هرزه درایی به جان رساند مرالب خموش به دارالامان رساند مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 625

زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 623

نمی توان ز سخن ساختن خموش مراکه چون صدف ز دهان است رزق گوش مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 626

چه احتیاج دلیل است در رحیل مرا؟چو سیل جذبه دریاست بس دلیل مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 628

نه دل ز عالم پر وحشت آرمیده مراکه پیچ و تاب به زنجیرها کشیده مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 631

به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 631

به هر که هر چه ضرورست داده اند آن رابس است آب دهن آسیای دندان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 634

لبت به خون جگر شسته روی مرجان راخط تو ساخته خس پوش، آب حیوان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 635

ببین به دور لبش خط عنبرافشان راکه چون شراب برون داده راز پنهان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 637

ز اشک گرم خطر نیست خار مژگان راکه چشم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 654

ز چهره تو چو خوشید نور می بارداگر تو در دل شبها ستاره بار شوی

Saib Təbrizi1 dəq