Qəzəl 790

صبح جهان بود نفس غم زدای ماجان تازه می شود زدم جانفزای ما

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 794

ای حسن پرده‌سوز تو برق نقاب‌هاروی عرق‌فشان تو سیل حجاب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 795

وقت است جوش باده زند لاله زارهامیگون شود ز لاله لب جویبارها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 809

استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟خط حاشیه دان می کند آن غنچه دهان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 812

دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 820

درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 861

از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 866

گرچه با هر موجه ای دام دگر می دارد آباز ته دل وصل دریا در نظر می دارد آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 871

در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 879

چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 882

چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خوابهر چه هر کس در نظر دارد، همان بیند به خواب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 884

مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شبسرمکش چون خامه زنهار از خط فرمان شب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 888

بیا کز دوریت مژگان به چشمم سوزن است امشبنفس در سینه ام چون خار در پیراهن است امشب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 900

ز خط رحیم نشد حسن یار با احباببه چشم آینه از توتیا نیامد آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 913

از اشک بلبل است رگ تلخی گلابنادان کند حواله ز غفلت به آفتاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 918

صبح گشاده‌روی بوَد در حجاب شبچون باد، سرسری مگذر از نقاب شب

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 921

از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آبحیف است که آیینه نیرنگ شود آب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 922

طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیاتشعله جواله باشد گردش جام حیات

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 923

عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساختشمع در فانوس کار یک جهان پروانه ساخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 928

آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریختخار در پیراهن خورشید عالمتاب ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 935

گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاستچون عصای موسوی در خوردن غم اژدهاست

Saib TəbriziQəzəl5 dəq
Qəzəl 938

در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاستگرچه شد درد این شراب صاف، کیفیت بجاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 946

کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاستهمچو شمع کشته دودم از گریبان برنخاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 951

آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماستدار، نخل دیگران و رایت منصور ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 967

رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودستگر نمی در ساغر ما هست از جوی خودست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 980

از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترستاز صدف آن غنچه سیراب خوش دندانترست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1003

مهر لب غماز را دامان پاک من بس استپرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1011

شهپر پروانه ما را جلا در آتش استصیقل آیینه تاریک ما در آتش است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1018

شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1021

صفحه رخسار تا ساده است فرد باطل استخال تا خط برنیارد دانه بی حاصل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq