Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
صبح جهان بود نفس غم زدای ماجان تازه می شود زدم جانفزای ما
Qəzəl 794ای حسن پردهسوز تو برق نقابهاروی عرقفشان تو سیل حجابها
Qəzəl 795وقت است جوش باده زند لاله زارهامیگون شود ز لاله لب جویبارها
Qəzəl 809استاد چه حاجت بود آن سرو روان را؟خط حاشیه دان می کند آن غنچه دهان را
Qəzəl 812دلگیر کند غنچه من صبح وطن رادر خاک کند کلفت من سرو چمن را
Qəzəl 820درمانده این جسم نزارست دل مادر سنگ نهان همچو شرارست دل ما
Qəzəl 861از تهیدستی است در مغز چنار این پیچ و تابچشم ظاهربین ز بی دردی کند جوهر حساب
Qəzəl 866گرچه با هر موجه ای دام دگر می دارد آباز ته دل وصل دریا در نظر می دارد آب
Qəzəl 871در محیط عشق باشد از سر پر خون حبابباشد این دریای خون آشام را گلگون حباب
Qəzəl 879چون چراغ روز، با آن روشنایی آفتابهست با رویش خجل از خودنمایی آفتاب
Qəzəl 882چشم عاشق خاک کوی دلستان بیند به خوابهر چه هر کس در نظر دارد، همان بیند به خواب
Qəzəl 884مد کوتاهی است صبح از دفتر احسان شبسرمکش چون خامه زنهار از خط فرمان شب
Qəzəl 888بیا کز دوریت مژگان به چشمم سوزن است امشبنفس در سینه ام چون خار در پیراهن است امشب
Qəzəl 900ز خط رحیم نشد حسن یار با احباببه چشم آینه از توتیا نیامد آب
Qəzəl 913از اشک بلبل است رگ تلخی گلابنادان کند حواله ز غفلت به آفتاب
Qəzəl 918صبح گشادهروی بوَد در حجاب شبچون باد، سرسری مگذر از نقاب شب
Qəzəl 921از لعل و گهر گرچه گرانسنگ شود آبحیف است که آیینه نیرنگ شود آب
Qəzəl 922طی شود در یک نفس آغاز و انجام حیاتشعله جواله باشد گردش جام حیات
Qəzəl 923عالمی را روی شرم آلود او دیوانه ساختشمع در فانوس کار یک جهان پروانه ساخت
Qəzəl 928آن که رنگ خط به رخسارش ز مشک ناب ریختخار در پیراهن خورشید عالمتاب ریخت
Qəzəl 935گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاستچون عصای موسوی در خوردن غم اژدهاست
Qəzəl 938در غبار خط صفای آن پری طلعت بجاستگرچه شد درد این شراب صاف، کیفیت بجاست
Qəzəl 946کی سری بردم به جیب خود که طوفان برنخاستهمچو شمع کشته دودم از گریبان برنخاست
Qəzəl 951آنچه می دانند ماتم تن پرستان سور ماستدار، نخل دیگران و رایت منصور ماست
Qəzəl 967رزق ما روشندلان چون مه ز پهلوی خودستگر نمی در ساغر ما هست از جوی خودست
Qəzəl 980از نسیم آن زلف مشک افشان سبک جولانترستاز صدف آن غنچه سیراب خوش دندانترست
Qəzəl 1003مهر لب غماز را دامان پاک من بس استپرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است
Qəzəl 1011شهپر پروانه ما را جلا در آتش استصیقل آیینه تاریک ما در آتش است
Qəzəl 1018شاخ گل را از سراپا چهره تنها نازک استنازک اندامی که من دارم سراپا نازک است
Qəzəl 1021صفحه رخسار تا ساده است فرد باطل استخال تا خط برنیارد دانه بی حاصل است