Pərakəndə şeir 480

خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 484

تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 485

در گرد خط نهان شد روی عرق فشانشخط غبار گردید دیوار گلستانش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 484

نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 487

لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 488

دست شستن ز بقا آب حیات است تراخط کشیدن به جهان خط نجات است ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 496

چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستمچند بی تابی کنم، آه غریبان نیستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 497

تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشممی روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 502

حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 503

راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 506

چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیمحلقه گرداب ها را حلقه ماتم کنیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 512

فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورمقبای دار کوتاه است بر بالای منصورم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 514

بر سر خوان امل دست هوس می‌بندمدر شکرزار، پر و بال مگس می‌بندم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 514

تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 518

اگر سیاه دلم داغ لاله زار تواماگر گشاده جبینم گل بهار توام

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 520

خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 521

دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 525

آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 532

تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 537

از خط به مهربانی ما بدگمان مشوما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 544

ما داغ جنون را به سویدا نفروشیمیک ناله زنجیر به دنیا نفروشیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 545

به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 555

چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 561

حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 562

گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 563

تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 565

رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 566

ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 565

آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 567

در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو

Saib Təbrizi1 dəq