Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش
Pərakəndə şeir 484تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش
Pərakəndə şeir 485در گرد خط نهان شد روی عرق فشانشخط غبار گردید دیوار گلستانش
Qəzəl 484نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را
Pərakəndə şeir 487لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ
Qəzəl 488دست شستن ز بقا آب حیات است تراخط کشیدن به جهان خط نجات است ترا
Pərakəndə şeir 496چند زور آرد جنون بر من، گریبان نیستمچند بی تابی کنم، آه غریبان نیستم
Pərakəndə şeir 497تیغ کوه همتم، دامن ز صحرا می کشممی روم تا اوج استغنا، دگر وا می کشم
Qəzəl 502حسن کی در دل چون سنگ نماید خود را؟باده در شیشه بیرنگ نماید خود را
Qəzəl 503راه خوابیده رسانید به منزل خود رانرساندی تو گرانجان به در دل خود را
Pərakəndə şeir 506چون به دریا روی با این دیده پر نم کنیمحلقه گرداب ها را حلقه ماتم کنیم
Pərakəndə şeir 512فضای چرخ تنگی می کند بر مغز پرشورمقبای دار کوتاه است بر بالای منصورم
Pərakəndə şeir 514بر سر خوان امل دست هوس میبندمدر شکرزار، پر و بال مگس میبندم
Qəzəl 514تلخیِ عالمِ ناساز شراب است مراتریِ بدگهران عالمِ آب است مرا
Pərakəndə şeir 518اگر سیاه دلم داغ لاله زار تواماگر گشاده جبینم گل بهار توام
Pərakəndə şeir 520خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم
Qəzəl 521دل مقید به شکرزار هوس نیست مرارشته حرص به پا همچو مگس نیست مرا
Qəzəl 525آن که سوز جگر و دیده تر داد مراهمچو شمع از تن خود زاد سفر داد مرا
Qəzəl 532تا دل از روی تو شد مطلع انوار مراچشم خورشید شود خیره ز رخسار مرا
Pərakəndə şeir 537از خط به مهربانی ما بدگمان مشوما با لبت نمک به حرامی نخورده ایم
Pərakəndə şeir 544ما داغ جنون را به سویدا نفروشیمیک ناله زنجیر به دنیا نفروشیم
Pərakəndə şeir 545به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Qəzəl 555چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را
Qəzəl 561حلقه هر در باغی نشود دیده ماباغ دربسته بود دیده پوشیده ما
Qəzəl 562گرچه از درد خزانی شده رخساره مامی توان چید گل از سینه صد پاره ما
Qəzəl 563تا چه گل ریشه دوانیده در اندیشه ما؟که رگ ابر بهارست رگ و ریشه ما
Pərakəndə şeir 565رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Pərakəndə şeir 566ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو
Qəzəl 565آب حیوان زند آب در میخانه مامی گزد خضر لب از حسرت پیمانه ما
Pərakəndə şeir 567در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو