Pərakəndə şeir 414

چه شد دگر که فغان از دلم خروش کشید؟لباس عافیتم دست غم ز دوش کشید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 413

نسازد رویگردان کثرت لشکر دلیران رانیستان مانع از جولان جرأت نیست شیران را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 415

مرا در آتش بی رحمی عتاب مسوزکه شمع طور مرا با چراغ می جوید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 414

نباشد الفتی با جسم، جان سینه ریشان راتپیدن مشق پروازست دلهای پریشان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 417

ز رنجش نیست خوشتر هیچ خلقی تندخویان راچو پشت سر نباشد عذرخواهی زشت رویان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 419

متاب از کشتن ما ای غزال شوخ گردن راکه خون عاشقان باشد شفق این صبح روشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 425

شکوه حسن لیلی آنچنان پر کرد هامون راکه از جمعیت آهو، حصاری ساخت مجنون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 429

گردنکشی مکن که ضعیفان به آه سرددیهیم نخوت از سر قیصر گرفته اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 432

این ریش پروران که گرفتار شانه اندغافل که صد خدنگ بلا را نشانه اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 435

می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزدخمیازه نمکسود ز لبهای تو ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 436

دلم خاک مراد خویش داند نامرادی راکند گرد یتیمی گوهرم گرد کسادی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 439

ز اسرار حقیقت بهره ور کن عشقبازی رابه طفلان واگذار این ابجد عشق مجازی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 444

به آهی می توان از خود برآوردن جهانی راکه یک رهبر به منزل می رساند کاروانی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 446

احوال دل خسته به اغیار مگوییدحال سرشوریده به دستار مگویید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 445

نه هر چشمی سزاوارست رخسار معانی راکه شبنم دیده شورست گلزار معانی را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 448

زر و سیم جهان در پرده دارد عمر کاهی رابه قدر فلس باشد خار زیر پوست ماهی را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 450

خراب شو که به ملک خراب باج نباشدبرهنه شو که به عریان تنان خراج نباشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 455

گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهدنالهٔ ما جان به افغان می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 458

ز تأثیر دل بیدار، چشم تر شود بیناکه ماه از نور خورشید بلند اختر شود بینا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 462

ای ز رویت هر نظر محو تماشای دگردر دل هر ذره ای خورشید سیمای دگر

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 461

مدار از دامن شب دست وقت عرض مطلب‌هاکه باشد بادبان کشتی دل دامن شب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 463

ز سختی‌های عالم قانعان را هست لذت‌هاهما را استخوان در لقمه باشد مغز نعمت‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 466

به یک پیمانهٔ می، کرد ساقی حل مشکل‌هابه یک ناخن، گره وا کرد ماه عید از دل‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 468

زهی از غیرت رویت گریبان چاک گلشن‌هاز خوی آتشینت تازه دایم داغ گلخن‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 471

ترا پر چون صدف شد گوش از سیماب در دریاوگرنه حلقه ذکری است هر گرداب در دریا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 473

نماند از نارسایی مدی از احسان درین دریابه سیلی سرخ دارد روی خود مرجان درین دریا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 475

محمل شوق کجا، کعبه امید کجاشبنم تشنه کجا، چشمه خورشید کجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 478

هر که هست، از می دیدار تو مست است اینجاذره را ساغر خورشید به دست است اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 480

خرقه ای دوختم از داغ جنون بر تن خویشنیست یک تن به تمامی چو من اندر فن خویش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 484

تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش

Saib Təbrizi1 dəq