Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزدخمیازه نمکسود ز لبهای تو ریزد
Qəzəl 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را
Pərakəndə şeir 444جویای تو آسودگی از مرگ نبینددر خاک، طلبکار تو از پا ننشیند
Pərakəndə şeir 455گریهٔ ما دل به طوفان میدهدنالهٔ ما جان به افغان میدهد
Qəzəl 454ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ماجواهر سرمه ای می خواست چشم اشکبار ما
Pərakəndə şeir 460آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار
Pərakəndə şeir 466اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر
Qəzəl 465مدار از منزلآرایان طمع معماری دلهاکه وسعت رفت از دست و دل مردم به منزلها
Qəzəl 470ز خرمن صلح کن با دانهای از دوربینیهاکه میسازد زبان برق کوته خوشهچینیها
Pərakəndə şeir 479موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش
Pərakəndə şeir 484تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش
Qəzəl 484نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را
Pərakəndə şeir 487لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ
Qəzəl 489چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا
Pərakəndə şeir 491گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام
Qəzəl 493کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟چرخ یک حلقه بود زلف چو زنجیر ترا
Pərakəndə şeir 495جلوهای مستانه زان گلگونقبا میخواستمزان گلستان یک نسیم آشنا میخواستم
Qəzəl 496باغبان در نگشوده است گلستان ترابو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا
Pərakəndə şeir 499در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم
Qəzəl 500هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود راچون سلیمان به پریخانه رساند خود را
Pərakəndə şeir 502نیست ناخن در کف و مشکلگشایی میکنمکار عالم را به این بیدست و پایی میکنم
Qəzəl 504چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود رابر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را
Qəzəl 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را
Pərakəndə şeir 509من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟زهی دولت اگر در رهگذارش پی سپر گردم
Qəzəl 511عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را
Pərakəndə şeir 513من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانمخط جوهر ز پشت صفحه آیینه می خوانم
Pərakəndə şeir 516جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم
Pərakəndə şeir 520خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم
Pərakəndə şeir 521شکار جذبه توفیق شد گریبانمدگر چه خار تواند گرفت دامانم؟
Pərakəndə şeir 523برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیمبه عالمی که در او رنگ نیست چنگ زدیم