Pərakəndə şeir 435

می بی خبر از نرگس شهلای تو ریزدخمیازه نمکسود ز لبهای تو ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 437

مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 444

جویای تو آسودگی از مرگ نبینددر خاک، طلبکار تو از پا ننشیند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 455

گریهٔ ما دل به طوفان می‌دهدنالهٔ ما جان به افغان می‌دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 454

ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ماجواهر سرمه ای می خواست چشم اشکبار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 460

آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 466

اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 465

مدار از منزل‌آرایان طمع معماری دل‌هاکه وسعت رفت از دست و دل مردم به منزل‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 470

ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌هاکه می‌سازد زبان برق کوته خوشه‌چینی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 479

موجه ای کو که ز دریا نبود ما و منش؟یا حبابی که نه از بحر بود پیرهنش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 484

تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 484

نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 487

لاله آتش زبان افروخت در گلشن چراغبعد ازین در خواب بیند دیده روشن چراغ

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 489

چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 491

گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 493

کیست گردن ننهد دام جهانگیر ترا؟چرخ یک حلقه بود زلف چو زنجیر ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 495

جلوه‌ای مستانه زان گلگون‌قبا می‌خواستمزان گلستان یک نسیم آشنا می‌خواستم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 496

باغبان در نگشوده است گلستان ترابو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 499

در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 500

هر که چون شیشه به پیمانه رساند خود راچون سلیمان به پریخانه رساند خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 502

نیست ناخن در کف و مشکل‌گشایی می‌کنمکار عالم را به این بی‌دست و پایی می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 504

چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود رابر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 506

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 509

من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟زهی دولت اگر در رهگذارش پی سپر گردم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 511

عشق سازد ز هوس پاک دل آدم رادزد چون شحنه شود امن کند عالم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 513

من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانمخط جوهر ز پشت صفحه آیینه می خوانم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 516

جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 520

خدنگ او نظری دوخته است بر بالمامید هست گشادی ز شست اقبالم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 521

شکار جذبه توفیق شد گریبانمدگر چه خار تواند گرفت دامانم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 523

برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیمبه عالمی که در او رنگ نیست چنگ زدیم

Saib Təbrizi1 dəq