Qəzəl 894

تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خوابچه خیال است به آغوش من آیی در خواب؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 896

چهره نوخط آن تازه جوان را دریابزیر ابر تنک آن برق عنان را دریاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 907

بهار نغمه تر ساز می کند سیلابز شوق کف زدن آغاز می کند سیلاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 919

بردار دل ز عالم خاکی، صفا طلباز تنگنای جسم برون آ، هوا طلب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 924

از چه و زندان برآمد هر که روح از تن شناختشد عزیز آن کس که یوسف را ز پیراهن شناخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 929

کوته اندیشی که گل در خوابگاه یار ریختیوسف گل پیرهن را در گریبان خار ریخت

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 931

در علاج درد ما رنگ از رخ تدبیر ریختدید تا ویرانی ما را، دل تعمیر ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 932

پیش ساقی هر که آب رو درین میخانه ریختدر دل پاک صدف چون ابر نیسان دانه ریخت

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 935

گرچه نی زرد و ضعیف و لاغر و بی دست و پاستچون عصای موسوی در خوردن غم اژدهاست

Saib TəbriziQəzəl5 dəq
Qəzəl 944

روزگارم تیره شد خورشید سیمایی کجاست؟رفت از دستم عنان مژگان گیرایی کجاست؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 945

از دل سخت بتان از ناله ای فریاد خاستخوش همایون طایری زین بیضه فولاد خاست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 953

جام ما دریاکشان مهر لب خاموش ماستمطرب ما همچو دریا سینه پرجوش ماست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 955

کوثر بیداربختی دیده گریان ماستگرده صحرای محشر سینه سوزان ماست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 966

دوربین خونین جگر از نظم احوال خودستروز و شب طاوس لرزان بر پر و بال خودست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 971

در شب مهتاب می را آب و تاب دیگرستباده و مهتاب با هم همچو شیر و شکرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 975

جای غم خالی بود تا ساغر از صهبا پرستدور دور می پرستان است تا مینا پرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 979

عکس ساقی در شراب ناب دیدن خوشترستحسن عالمسوز را در آب دیدن خوشترست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 987

در خم آن زلف دلها را سرود دیگرستشعله آواز را در شب نمود دیگرست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 988

حسن را با بی قراران گیر و دار دیگرستمهر را هر ذره ای آیینه دار دیگرست

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 997

خاکساری پشتبان ویرانه ما را بس استبی سرانجامی نگهبان خانه ما را بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1003

مهر لب غماز را دامان پاک من بس استپرده پوش ماه کنعان چاک پیراهن بس است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1032

داستان شوق را تحریر کردن مشکل استبحر را از موج در زنجیر کردن مشکل است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1044

سینه ام از داغ رنگارنگ صحرای گل استپای من از زخم خار خونچکان پای گل است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1050

در فشار دل، سر دست نگارین ظالم استدر هلاک بیگناهان تیغ خونین ظالم است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1056

مجلس امشب از فروغ لاله رویان روشن استبی خبر هر سو که می غلطد نگاهم گلشن است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1064

جان نثار یار کردن خاک را زر کردن استقطره ناچیز را دریای گوهر کردن است

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 1074

چشم من از گریه مستانه من روشن استخانه من چون صدف از دانه من روشن است

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 1075

دل چو کشتی، جان روشن عالم آب من استبادبان و لنگرش بیداری و خواب من است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1087

هر که چون بلبل درین گلشن اسیر رنگ و بوستاز بهار زندگانی بهره او گفتگوست

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1108

یار راه شِکوه‌اَم از چین ابرو بسته استپیش این سیلاب آتش را به یک مو بسته است

Saib TəbriziQəzəl1 dəq