Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مژه مانع نشود اشک سبک جولان رادامن بحر به فرمان نبود مرجان را
Pərakəndə şeir 545به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Pərakəndə şeir 547مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن
Qəzəl 547تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را
Qəzəl 548گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را
Pərakəndə şeir 550خیره گردد دیده صبح از جلای داغ منداغ دارد مهر تابان را صفای داغ من
Pərakəndə şeir 555ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن
Qəzəl 554نشد از روی تو سیراب نظر آینه راشرم رخسار تو خون کرد جگر آینه را
Qəzəl 555چند بر کوردلان جلوه دهم معنی را؟پیش دجال کشم مایده عیسی را
Qəzəl 560هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟
Pərakəndə şeir 565رویت که شست چهره به آتش نقاب ازوشد مشرق ستاره و مه آفتاب ازو
Pərakəndə şeir 567در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو
Qəzəl 573دل نگردید شب وصل تهی از گلههاطی شد این وادی و هموار نشد آبلهها
Pərakəndə şeir 579از کجی ناخنه دیده انور گردیراست شو راست که سرو لب کوثر گردی
Qəzəl 579به تیغ کج نشود راست هیچ کار اینجادل دو نیم کند کار ذوالفقار اینجا
Pərakəndə şeir 581کند چه نشو و نما دانه زمین گیریکه در گذار ندیده است ابر تصویری
Qəzəl 581عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا
Qəzəl 583چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را
Pərakəndə şeir 589صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی
Qəzəl 589مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را
Pərakəndə şeir 592باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای
Pərakəndə şeir 595بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
Qəzəl 599چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را
Qəzəl 603عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟
Pərakəndə şeir 605برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
Qəzəl 604ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را
Pərakəndə şeir 606نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او
Qəzəl 605گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را
Qəzəl 606مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را
Pərakəndə şeir 613یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او