Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را
Pərakəndə şeir 601تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
Pərakəndə şeir 602هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Qəzəl 603عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟
Pərakəndə şeir 605برد تا رنگ حیا را باده از رخسار اوآنچه بسیارست گلچین است در گلزار او
Qəzəl 604ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را
Pərakəndə şeir 606نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او
Qəzəl 605گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را
Qəzəl 606مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را
Pərakəndə şeir 613یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او
Qəzəl 614اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا
Qəzəl 616چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا
Pərakəndə şeir 625زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن
Pərakəndə şeir 626ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن
Pərakəndə şeir 627کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟
Pərakəndə şeir 629بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن
Pərakəndə şeir 631به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟
Pərakəndə şeir 632راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون
Pərakəndə şeir 633نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون
Qəzəl 632احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را
Pərakəndə şeir 635خوش است چاشنی سود در زیان دیدنرخ بهار در آیینه خزان دیدن
Qəzəl 636بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را
Pərakəndə şeir 639می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه
Pərakəndə şeir 645ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی
Pərakəndə şeir 646ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی
Pərakəndə şeir 647دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی
Qəzəl 653رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما
Qəzəl 656چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما
Pərakəndə şeir 659ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی
Qəzəl 661ز هم نمی گسلد عیش جاودانه ماخمار صبح ندارد می شبانه ما