Pərakəndə şeir 589

صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 589

مبین ز موج تهیدست خوار دریا راکه روی کار بود پشت کار دریا را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 592

باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 598

ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 599

چه غم ز آه من آن خط روح پرور را؟که برگریز نباشد بهار عنبر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 601

تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 602

هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 603

عرق به چهره نشسته است آن پریوش راکه دیده است به این آبداری آتش را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 604

ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 606

نیست هر آیینه را تاب رخ گلرنگ اوهم مگر آیینه سازند از دل چون سنگ او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 605

گذاشتیم به اغیار زلف پر خم رابه دست دیو سپردیم خاتم جم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 606

مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 613

یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 616

به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 614

اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 616

چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 625

زبان شانه را از حرف زلفش کی توان بستن؟پریشان گوی را نتوان ز غمازی زبان بستن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 626

ز رخسار تو خونها در دل گل می توان کردنز زلفت حلقه ها در گوش سنبل می توان کردن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 627

کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 629

بیا ای عشق جان پای در گل را به راه افکنز آه سردی آتش در دلم چون صبحگاه افکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 631

به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 632

راز عشق از دل بی تاب نیاید بیرونگل از آتش، شکر از آب نیاید بیرون

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 633

نگه از چشم کبود تو چه خوش می آیدیوسف از نیل به این آب نیاید بیرون

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 632

احاطه کرد خط آن آفتاب تابان راگرفت خیل پری در میان سلیمان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 635

خوش است چاشنی سود در زیان دیدنرخ بهار در آیینه خزان دیدن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 636

بود به حفظ خدا دل قوی ضعیفان راکه سهم شیر نگهبان بود نیستان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 639

می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 645

ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 646

ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 647

دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی

Saib Təbrizi1 dəq