Pərakəndə şeir 222

روح را با تن شکم‌پرور برابر می‌کندبادبان را کشتی پربار لنگر می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 221

نیست در طالع قدوم میهمان این خانه راسیل بردارد مگر از خاک، این ویرانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 224

ز عشق افزون تمنای دل خودکام می گرددز خورشید قیامت این ثمرها خام می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 223

Oynadar, vallah, yerimdən nəğmə mən divanəni,Mütrübün nazı verər axır selə bu xanəni.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 225

کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 234

خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 239

شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 242

داغ عاشق سازگاری کی به مرهم می‌کند؟لاله این باغ خون در چشم شبنم می‌کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 249

یکه تازان جنون چون روی در هامون کنندخاکها در کاسه بی ظرفی مجنون کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 251

تن به بیماری دهد چشمش پی تسخیر مالنگ سازد خویش را آهوی آهوگیر ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 255

بی تو گر ساغر زنم خون در رگم نشتر شودبی دم تیغت اگر آبی خورم خنجر شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 258

کی دلِ دیوانهٔ من رام آهو می‌شود؟صحبت من قال از چشم سخنگو می‌شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 259

عافیت می خواهم از گردون، ملالم می دهدخوشدلی می جویم از اختر، وبالم می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 264

خیال زلف او در دیده خونبار می زیبدخرام موج در دامان دریا بار می زیبد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 263

راز دل ها را ز لوح سینه می یابیم ماآب و رنگ گوهر از گنجینه می یابیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 268

ز راه چشم، غم در جان غم فرسود می پیچدز روزن در مصیبت خانه ما دود می پیچد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 267

با زمین گیری سپهر گرم رفتاریم ماهمچو مرکز پای بر جاییم و سیاریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 269

دیده سیر و دل بی مدعا داریم ماآنچه می باید درین مهمانسرا داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 271

ز می هرگاه روی یار عالمسوز می گرددخجل خورشید از خود چون چراغ روز می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 270

از غبار کاروان چون چشم برداریم ما؟چون مه کنعان عزیزی در سفر داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 274

کم و بیش جهان در نیستی همسنگ می‌گرددبه دریا سیل الوان چون رسد یکرنگ می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 282

تماشای تو از دل سینه‌ها را پاک می‌سازدشکرخند تو جان‌ها را گریبان چاک می‌سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 287

صفای عارضش ته جرعه بر مهتاب می ریزدلبش بیهوشدارو در شراب ناب می ریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 292

خنده ها بر شمع دارد دیده گریان مامو نمی گنجد میان گریه و مژگان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 296

راز دل را می توان دریافت از سیمای مانشأه می تابد چو رنگ از پرده مینای ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 298

زخم پنهانم اگر بیرون دهد خوناب‌هارنگ خون پیدا کند در صلب گوهر آب‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 300

ای ز مژگان تو در چشم گلستان خارهاگل ز سودای رخت افتاده در بازارها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 302

دلم در سینه درس ناله مستانه می‌خواندبه طرز بلبل ناقوس در بتخانه می‌خواند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 309

اگر خواهی سر مویی نپیچد سر ز فرمانتبه خاموشی زبانی چون زبان شانه می باید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 308

متصل گردد فلک را بر یک آیین آسیااز شکست دل نگردد سیر هیچ این آسیا

Saib TəbriziQəzəl4 dəq