Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد
Pərakəndə şeir 420تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد
Qəzəl 423نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را
Pərakəndə şeir 425آخر غبار خط تو گرد کساد شدجوهر به چشم آینه موی زیاد شد
Pərakəndə şeir 426خالش بلای جان ز خط مشکبار شدپرهیز ازان ستاره که دنباله دار شد
Pərakəndə şeir 427بال و پر محیط ز موج آشکاره شدگردد یکی هزار چو دل پاره پاره شد
Qəzəl 429اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را
Qəzəl 437مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را
Pərakəndə şeir 444جویای تو آسودگی از مرگ نبینددر خاک، طلبکار تو از پا ننشیند
Pərakəndə şeir 448کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟کدام گوشه که چشمم گلی در آب ندارد؟
Pərakəndə şeir 449عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزدکه تیر راست رو از صحبت کمان بگریزد
Pərakəndə şeir 454طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند
Qəzəl 454ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ماجواهر سرمه ای می خواست چشم اشکبار ما
Pərakəndə şeir 460آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار
Pərakəndə şeir 466اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر
Qəzəl 470ز خرمن صلح کن با دانهای از دوربینیهاکه میسازد زبان برق کوته خوشهچینیها
Pərakəndə şeir 473یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکشسر به کنعان حیا چون بوی پیراهن بکش
Pərakəndə şeir 484تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش
Qəzəl 484نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را
Pərakəndə şeir 489زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشکیک تار ز زلف تو و صد قافله مشک
Qəzəl 489چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا
Pərakəndə şeir 491گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام
Pərakəndə şeir 495جلوهای مستانه زان گلگونقبا میخواستمزان گلستان یک نسیم آشنا میخواستم
Qəzəl 496باغبان در نگشوده است گلستان ترابو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا
Pərakəndə şeir 499در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم
Pərakəndə şeir 502نیست ناخن در کف و مشکلگشایی میکنمکار عالم را به این بیدست و پایی میکنم
Pərakəndə şeir 503(تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟از دعای بی اثر دردسر گردون دهم)
Qəzəl 504چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود رابر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را
Qəzəl 506نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را
Pərakəndə şeir 509من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟زهی دولت اگر در رهگذارش پی سپر گردم