Pərakəndə şeir 419

تا چند ناگواری از اندازه بگذرد؟اوقات در شکنجه خمیازه بگذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 420

تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 423

نبردم زیر خاک از عجز با خود دعوی خون رابه دست زخم دندان دادم آن لبهای میگون را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 425

آخر غبار خط تو گرد کساد شدجوهر به چشم آینه موی زیاد شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 426

خالش بلای جان ز خط مشکبار شدپرهیز ازان ستاره که دنباله دار شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 427

بال و پر محیط ز موج آشکاره شدگردد یکی هزار چو دل پاره پاره شد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 429

اگر چه رنگ آن گل می برد از کار گلچین راهمان از شوخی بو می کند بیدار گلچین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 437

مده در جوش گل چون لاله از کف میگساری راکه نعل از برق در آتش بود ابر بهاری را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 444

جویای تو آسودگی از مرگ نبینددر خاک، طلبکار تو از پا ننشیند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 448

کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟کدام گوشه که چشمم گلی در آب ندارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 449

عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزدکه تیر راست رو از صحبت کمان بگریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 454

طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 454

ز خط سبز شد فیروزه ای لعل نگار ماجواهر سرمه ای می خواست چشم اشکبار ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 460

آشیان بلبلان پر گل شد از جوش بهارخوش وصالی قسمت بلبل شد از جوش بهار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 466

اقبال، گلی از چمن نیت خیرستزاغ ار به سرت سایه کند بال هما گیر

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 470

ز خرمن صلح کن با دانه‌ای از دوربینی‌هاکه می‌سازد زبان برق کوته خوشه‌چینی‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 473

یوسف من از زلیخا مشربان دامن بکشسر به کنعان حیا چون بوی پیراهن بکش

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 484

تیغی که غمزه تو کند سایه پرورشابریشم بریده شود زلف جوهرش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 484

نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 489

زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشکیک تار ز زلف تو و صد قافله مشک

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 489

چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 491

گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 495

جلوه‌ای مستانه زان گلگون‌قبا می‌خواستمزان گلستان یک نسیم آشنا می‌خواستم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 496

باغبان در نگشوده است گلستان ترابو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 499

در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 502

نیست ناخن در کف و مشکل‌گشایی می‌کنمکار عالم را به این بی‌دست و پایی می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 503

(تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟از دعای بی اثر دردسر گردون دهم)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 504

چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود رابر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 506

نیست اندیشه ای از زخم زبان سرکش راخار و خس بستر سنجاب بود آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 509

من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟زهی دولت اگر در رهگذارش پی سپر گردم

Saib Təbrizi1 dəq