Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
از ته دل هر که روی خود به دنیا کرده استپشت از کوتاه بینی ها به عقبی کرده است
Qəzəl 1135آن که بزم غیر را از خنده پر گل کرده استخاطر ما را پریشانتر ز سنبل کرده است
Qəzəl 1141جلوه هر جا یار با پای نگارین کرده استنقش پایش خاک را دامان گلچین کرده است
Qəzəl 1149شکر ما کوته زبان از کثرت احسان شده استبرگ این نخل برومند از ثمر پنهان شده است
Qəzəl 1154مردمی در طینت اهل جهان کم مانده استصورت بی معنیی بر جا ز آدم مانده است
Qəzəl 1174بی قراری های جان را چشم تر پوشیده استپیچ و تاب رشته ما را گهر پوشیده است
Qəzəl 1176رفتن گلزار کار مردم بیکاره استبرگ عیش دردمندان از دل صد پاره است
Qəzəl 1188بی جمالت مردمک آیینه نزدوده ای استبی تماشای تو مژگان دست بر هم سوده ای است
Qəzəl 1217نیست جز غفلت مرا از عمر بی حاصل به دستاز دل روشن ندارم غیر مشتی گل به دست
Qəzəl 1223دل به خون در انتظار وعده جانان نشستبر سر آتش به تمکین این چنین نتوان نشست
Qəzəl 1253خط سبز از صفحه عارض ستردن خوب نیستآیه حرمت به آب تیغ شستن خوب نیست
Qəzəl 1256صیقل آیینه دل غیر آه سرد نیستهر که را در دل نباشد آه، مرد درد نیست
Qəzəl 1279چهره گل چون بناگوش تو شبنم پوش نیستخط ریحان چون خط سبز تو بازیگوش نیست
Qəzəl 1284صحبت تردامنان با حسن یک دم بیش نیستیک دو ساعت در گلستان عمر شبنم بیش نیست
Qəzəl 1294هیچ نخلی همچو رز در بوستان چالاک نیستهیچ دستی در جهان بالای دست تاک نیست
Qəzəl 1296غافلان را احتیاج باده گلرنگ نیستخواب چون افتاد سنگین حاجت پاسنگ نیست
Qəzəl 1302خال محتاج کمند زلف عنبرفام نیستدانه چون افتاد گیرا، احتیاج دام نیست
Qəzəl 1304چشم شبنم محرم رخسار گلفام تو نیستبوسه را رنگی ز لبهای می آشام تو نیست
Qəzəl 1315ماه در گردون نوردی چون دل آواره نیستدر بساط آسمان این کوکب سیاره نیست
Qəzəl 1318سرو را چون لاله و گل احتیاج غازه نیستزینت آزادمردان غیر روی تازه نیست
Qəzəl 1326شورش سودای ما افلاک را معمور داشتپر نمک بود این نمکدان تا سر ما شور داشت
Qəzəl 1328لنگر تن روح را نتواند از پرواز داشتموج دریا دیده را نتوان به ساحل بازداشت
Qəzəl 1331از پر سیمرغ اگر دست حمایت زال داشتاز غم عالم مرا هم عشق فارغبال داشت
Qəzəl 1344ای ستمگر از نگاه دور رنجیدن نداشتاین گناه سهل، بر انگشت پیچیدن نداشت
Qəzəl 1351از سر این خاکدان چون گرد می باید گذشتتا نگردی فرد باطل، فرد می باید گذشت
Qəzəl 1362از سودا آفرینش دل مکدر بازگشتبا دهان خشک ازین ظلمت سکندر بازگشت
Qəzəl 1372چون قلم مد حیات من به قیل وقال رفتهستی بی مغز من در وصف خط وخال رفت
Qəzəl 1390خط گل روی عرقناک ترا در بر گرفتروی این دریای گوهرخیز را عنبر گرفت
Qəzəl 1397از وصال ماه مصر آخر زلیخا جان گرفتدست خود بوسید هر کس دامان پاکان گرفت
Qəzəl 1399تا عرق از چهره جانان تراویدن گرفتاشک گرم از دیده خورشید غلطیدن گرفت