Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی
Qəzəl 572علم نصرت ما آه سحرگاهی مامهر خاموشی ما چتر شهنشاهی ما
Qəzəl 573دل نگردید شب وصل تهی از گلههاطی شد این وادی و هموار نشد آبلهها
Pərakəndə şeir 578بی سبب بر سرم ای عربده ساز آمده ایاز دل من چه به جا مانده که باز آمده ای؟
Qəzəl 577نگاه دار سر رشته حساب اینجاکه دم شمرده زند بحر از حباب اینجا
Qəzəl 581عیار حسن ز صاحب نظر شود پیداکه قیمت گهر از دیده ور شود پیدا
Pərakəndə şeir 584غافل ز سیر عالم انوار مانده ایدر عقده بزرگی دستار مانده ای
Qəzəl 583چه می کنند حریفان عشق صهبا را؟که آتش از دل خویش است جوش دریا را
Pərakəndə şeir 589صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی
Pərakəndə şeir 592باز رنگت شکسته است امروزتا کجا رنگ عشق ریخته ای
Pərakəndə şeir 601تیغ دو دم بود لب خندان به چشم منشاخ گل است زخم نمایان به چشم من
Pərakəndə şeir 602هر نغمه طرازی نرباید دل مستاناز ناله نی وجد کند محمل مستان
Qəzəl 604ز گریه سرکشی افزود آن پریوش راکه شعله ور کند اشک کباب، آتش را
Qəzəl 606مکن به غنچه گره نوبهار عالم راتبسمی کن و بگشای کار عالم را
Pərakəndə şeir 610ای صبا احوال ما با پاسبان او بگواشتیاق سجده را با آستان او بگو
Pərakəndə şeir 613یکی هزار شد از خط سبز، شهرت اوازین غبار بلندی گرفت رایت او
Pərakəndə şeir 616به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم
Qəzəl 614اگر چه حوصله وصل یار نیست مراقرار در دل امیدوار نیست مرا
Qəzəl 616چو برگ بر سر حاصل نمی توان لرزیدکجاست سنگ که دل از ثمر گرفت مرا
Pərakəndə şeir 634ز عشق بی مژه تر نمی توان بودنبهار بی می و ساغر نمی توان بودن
Pərakəndə şeir 637ای غنچه زر خرید گلستان بوی توخورشید خانه زاد شبستان موی تو
Pərakəndə şeir 638در مجلس شراب رخ شرمگین مجواز جویبار شعله گل کاغذین مجو
Pərakəndə şeir 639می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه
Pərakəndə şeir 640چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!
Pərakəndə şeir 645ازان رخسار حیرت آفرین تا پرده واکردیمرا چون دیده قربانیان بی مدعا کردی
Pərakəndə şeir 646ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی
Pərakəndə şeir 647دل هر کس که از خورشید ایمان گشت نورانیبود از اشک دایم کار چشمش سبحه گردانی
Qəzəl 645ز داغ نیست محابا به درد ساخته راکه آتش است گلستان، زر گداخته را
Qəzəl 648دوام نیست چو ایام گل جوانی راشتاب خنده برق است شادمانی را
Pərakəndə şeir 653زهی نگاه تو با فتنه گرم همدوشیبه دور خط تو خورشید در سیه پوشی