Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما
Pərakəndə şeir 657آسوده ای که لطف نمایان ندیده ایآن سینه را ز چاک گریبان ندیده ای
Qəzəl 656چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما
Pərakəndə şeir 659ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی
Pərakəndə şeir 660صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی
Pərakəndə şeir 666بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن
Pərakəndə şeir 667به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
Pərakəndə şeir 669ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن
Qəzəl 668چنان که از نمک افزون شود جراحتهایکی هزار ز پرسش شود مصیبتها
Pərakəndə şeir 678عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او
Qəzəl 678چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جداخون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا
Qəzəl 685از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را
Qəzəl 692ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را
Qəzəl 695خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند رااین مور برد چاشنی نوشخند را
Qəzəl 722سودا به کوه و دشت صلا میدهد مراهر لالهای پیالهٔ جدا میدهد مرا
Qəzəl 723از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟
Qəzəl 725پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا
Qəzəl 735طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را
Qəzəl 736رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را
Qəzəl 739Şehli yanağa baxmağa heç taqət olarmı?Tufana gəmi düşsə, məgər rahat olarmı?
Qəzəl 747Torpaq ucaldacaqdır, torpağa düşsə hər dən,Dikbaşlığın ucundan sən torpağa düşərsən.
Qəzəl 762داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما
Qəzəl 784رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما
Qəzəl 859باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آبمی شود نور علی نور از فروغ ماهتاب
Qəzəl 863صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتابتا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب
Qəzəl 874گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب
Qəzəl 883گرچه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چربقسمتم چون شمع کاهش شد ز گفت و گوی چرب
Qəzəl 890دیده از خط بدیع آب دهید ای احبابکه عجب نقش بدیعی زده دوران بر آب
Qəzəl 892نه حبابم که شود زود ز جان سیر در آبجوهرم، ریشه من هست ز شمشیر در آب
Qəzəl 894تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خوابچه خیال است به آغوش من آیی در خواب؟