Pərakəndə şeir 489

زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشکیک تار ز زلف تو و صد قافله مشک

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 490

بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گلدر جیب غنچه زنگ برآورد بوی گل

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 489

چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 491

گرچه زنگ خاطر تن پروران چون روزه امصیقل آیینه روحانیان چون روزه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 496

باغبان در نگشوده است گلستان ترابو نکرده است صبا سیب زنخدان ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 499

در لباس از سینه تفسیده آهی می کشمشمع فانوسم نفس در پرده گاهی می کشم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 502

نیست ناخن در کف و مشکل‌گشایی می‌کنمکار عالم را به این بی‌دست و پایی می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 503

(تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟از دعای بی اثر دردسر گردون دهم)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 505

ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریمچین جوهر از جبین تیغ بیرون می بریم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 504

چشم بگشا، سبک از خواب گران کن خود رابر هوا پای بنه، تخت روان کن خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 509

من آن بخت از کجا دارم که با او همسفر گردم؟زهی دولت اگر در رهگذارش پی سپر گردم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 513

من آن رندم که راز دل ز لوح سینه می خوانمخط جوهر ز پشت صفحه آیینه می خوانم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 516

جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 522

ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیمبه هر چه شکر نکردیم، یاد آن کردیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 523

برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیمبه عالمی که در او رنگ نیست چنگ زدیم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 528

سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 535

می کند گرم طلب شعله آواز مرامی شود زمزمه بال و پر پرواز مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 538

دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مراکی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 540

چون گل پی رنگینی دستار نباشمچون آب روان تشنه رفتار نباشم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 543

مژه مانع نشود اشک سبک جولان رادامن بحر به فرمان نبود مرجان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 545

به کویش مشت خاکی می فرستمپیام دردناکی می فرستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 547

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 547

تندی خوی ضرورست سخن آیین راکه بنوشند به تلخی، می لب شیرین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 548

گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 551

نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 559

نمی آیی، نمی خوانی، نمی جویی خبر از منخدا ناکرده در دل رنجشی داری مگر از من؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 560

هست پیوسته به دریای کرم گوهر ماچه کند خشکی عالم به دماغ تر ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 568

می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 569

چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 571

از بساط فلک آن سوی بود بازی ماشش جهت کیست به ششدر فکند بازی ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq