Pərakəndə şeir 666

بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 667

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 669

ختم است بر خرام تو راه نظر زدنچون آه صبحگاه به قلب جگر زدن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 668

چنان که از نمک افزون شود جراحت‌هایکی هزار ز پرسش شود مصیبت‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 678

چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جداخون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 688

سرگشته چند فکر پریشان کند ترا؟در خانه گردبد بیابان کند ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 695

خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند رااین مور برد چاشنی نوشخند را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 722

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 723

از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 725

پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 735

طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 736

رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 739

Şehli yanağa baxmağa heç taqət olarmı?Tufana gəmi düşsə, məgər rahat olarmı?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 747

Torpaq ucaldacaqdır, torpağa düşsə hər dən,Dikbaşlığın ucundan sən torpağa düşərsən.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 762

داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 778

Həlqə olduq qapısında yenə meyxanələrin,Bu hal ilə yetişək vəslinə peymanələrin.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 784

رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 857

Əqli biz divanəlikdə bilmişik,Sevgini fərzanəlikdə bilmişik.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 859

باده روشن کز او شد دیده ساغر پر آبمی شود نور علی نور از فروغ ماهتاب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 863

صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتابتا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 874

گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 883

گرچه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چربقسمتم چون شمع کاهش شد ز گفت و گوی چرب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 890

دیده از خط بدیع آب دهید ای احبابکه عجب نقش بدیعی زده دوران بر آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 891

نکند باده شب، سوختگان را سیرابتشنه در خواب شود تشنه تر از خوردن آب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 892

نه حبابم که شود زود ز جان سیر در آبجوهرم، ریشه من هست ز شمشیر در آب

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Qəzəl 894

تو که بی پرده رخ خود ننمایی در خوابچه خیال است به آغوش من آیی در خواب؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 896

چهره نوخط آن تازه جوان را دریابزیر ابر تنک آن برق عنان را دریاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 905

Verərəm hər nəyimi, tanrı bilir, çün şəraba,Dərd dönüb nəşə olar, meyl elə bəzən şəraba.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 907

بهار نغمه تر ساز می کند سیلابز شوق کف زدن آغاز می کند سیلاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 909

Qəlb ilə əql çıxıb cəngə qəhrəman yuxuda,Dəvə qırmış ipini, çünki sariban yuxuda.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq