Pərakəndə şeir 481

به گوشه قفس از آشیانه قانع باشنه ای حریف میان، با کرانه قانع باش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 484

نیست در دیده ما منزلتی دنیا راما نبینیم کسی را که نبیند ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 485

Nə qədər sövq edəcək arzu bu meydana bizi?Hərzə bir it kimidir, sövq edir hər yana bizi.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 489

زلفت ز کجا و ز کجا سلسله مشکیک تار ز زلف تو و صد قافله مشک

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 490

بازآ که بی تو رنگ نیاید به روی گلدر جیب غنچه زنگ برآورد بوی گل

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 489

چه غم از کشتن عشاق فگارست ترا؟که می بی غمی از خون شکارست ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 499

گل ازان زود به بازار رساند خود راکه به آن گوشه دستار رساند خود را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 503

(تا به چند از گریه آزار دل جیحون دهم؟از دعای بی اثر دردسر گردون دهم)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 505

ما به زور اشک، موج از روی جیحون می بریمچین جوهر از جبین تیغ بیرون می بریم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 507

ز کویت رفتم و الماس طاقت بر جگر بستمتو با اغیار خوش بنشین که من بار سفر بستم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 516

جذبه ای کو که ازین نشأه به پرواز آیم؟سبک از پله انجام به آغاز آیم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 520

Kuzətək meyxanadan özgə yerim yoxdu mənim.Hopmuşam torpağa, heç bir səfərim yoxdu mənim.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 522

ستم به خویش ز کوتاهی زبان کردیمبه هر چه شکر نکردیم، یاد آن کردیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 523

برون ز شیشه افلاک همچو رنگ زدیمبه عالمی که در او رنگ نیست چنگ زدیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 524

کمند زلف ترا چون به خویش رام کنیم؟به راه دام تو در خاک چند دام کنیم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 527

صد خنده واکشم ز تو تا ترک جان کنمدر خون صد بهار روم تا خزان کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 528

سبک از عقل به یک رطل گران کرد مراصحبت پیر خرابات جوان کرد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 538

دل سیه شد ز سیه خانه افلاک مراکی بود آینه زین زنگ شود پاک مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 540

چون گل پی رنگینی دستار نباشمچون آب روان تشنه رفتار نباشم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 543

مژه مانع نشود اشک سبک جولان رادامن بحر به فرمان نبود مرجان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 547

مردم از افسردگی ای بخت چشمی باز کنگریه را آگاه گردان، ناله را آواز کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 548

درگذشت از خاکساری دشمن از آزار منشد حصار عافیت کوتاهی دیوار من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 549

از نصیحت دم مزن با خاطر افگار منکز دوای تلخ بدخوتر شود بیمار من

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 548

گل به صد دیده شبنم نگران است او رالاله از جمله خونین جگران است او را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 551

نیست غیری در حریم دیده نمناک مننام لیلی نقش می بندد ز اشک پاک من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 557

به تنهایی گل از وصل گلستان می توان چیدنکه بی شرمی است گل در پیش چشم باغبان چیدن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 568

می بده ساقی که از فیض شراب صبحگاهنور می بارد ز روی آفتاب صبحگاه

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 569

چه شیرینی است با لبهای آن شیرین پسر یاربکه پیغام زبانی را کند مکتوب سربسته!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 571

از بساط فلک آن سوی بود بازی ماشش جهت کیست به ششدر فکند بازی ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 573

با خموشی هستی از نیکان عالم بی سخنچون گشودی لب به گفتن، نیک یا بد می شوی

Saib Təbrizi1 dəq