Pərakəndə şeir 358

دل رمیده به این خاکدان نمی سازدبه هیچ وجه شرر با دخان نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 365

سحر که پرده ز رخ گلرخان براندازند( ) زلزله در ملک خاور اندازند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 378

دل چو آرایش مژگان تر خویش کندداغ را آینه دار جگر خویش کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 383

عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنندشکوه خود چه ضرورست که اظهار کنند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 386

دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 385

معلم نیست حاجت در تپیدن کشته دل راکه خون رقص روانی می دهد تعلیم بسمل را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 391

دم گرچه پیش آینه عالم نمی‌زندآیینه پیش عارض او دم نمی‌زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 397

این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 398

تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 398

به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم راکه تنهایی یکی سازد مصیبت های عالم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 403

آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 406

مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان راپری آورد در زیر نگین ملک سلیمان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 409

آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 412

به جای قطره باران به کشت طالع ماز آسمان ستم پیشه مور می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 415

زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 417

رونق ز لاله زار تو خط سیاه برداین هاله روشنی ز شبستان ماه برد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 420

تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 421

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 423

جان چون کمال یافت به جانانه می رسدانگور چون رسید به میخانه می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 427

خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین راکه سازد غنچه لب بسته کوته دست گلچین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 431

روشندلان که آینه جان زدوده انداز روی حشر پرده هم اینجا گشوده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 434

رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟آیینه به تردستی زنگار چه سازد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 440

ترسم که مرا عشق به مردی نرسانددل را به شفاخانه دردی نرساند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 442

جمعی که سر خویش به فتراک تو بستندچندان که به گردش بود این دایره، هستند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 445

تا صدق طلب خضر من آبله پا بودهر موجه ای از ریگ روان قبله نما بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 448

کدام شوخ که با من سر عتاب ندارد؟کدام گوشه که چشمم گلی در آب ندارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 449

عجب نباشد اگر دل ز آسمان بگریزدکه تیر راست رو از صحبت کمان بگریزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 454

طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 470

سرو از قد تو کسب رعونت کند هنوزخورشید از عذار تو حیرت کند هنوز

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 471

چون مسیحا فرد شو دل زنده جاوید باشسوزن از خود دور کن در دیده خورشید باش

Saib Təbrizi1 dəq