Qəzəl 131

نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مراچون سمندر دوری آتش مگر سوزد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 133

ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 134

در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 135

عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 137

ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 144

زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 146

شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرابند لنگرداری از تدبیر می‌باید مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 152

ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 153

نیست ظرف باده توحید، مخمور مرامی کند حلاجی این می مغز منصور مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 157

موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 164

از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 172

عشق ترا به رونق ما احتیاج نیستاین برق را به مشت گیا احتیاج نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 179

رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 196

نیست پروای فنای خود دل وارسته راتیغ خضر راه باشد دست از جان شسته را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 197

گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته رانور می بارد ز سیما این چراغ کشته را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 200

وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشدماجرای دل به زلف او به کوتاهی کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 202

شوربختم، دل به آن کنج دهانم می‌کشدموشکافم، دل به آن موی میانم می‌کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 214

Qoy qopardım mən, atım dərd dolu qəlbi sinədən,Kimdi od parçasına sinəsini məskən edən?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 223

Oynadar, vallah, yerimdən nəğmə mən divanəni,Mütrübün nazı verər axır selə bu xanəni.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 228

خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 229

ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آردز سر تا نگذرد غواص، گوهر برنمی آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 230

نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 233

ازان فرهاد دایم جای در کوه و کمر داردکه از هر لاله نقش پای گلگون در نظر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 239

شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 240

گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه رازود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 241

از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ماچون زمین شور از خود می تراود آب ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 244

با دلم آتش نگاهی دستبازی می کندبرق با عاجز گیاهی دستبازی می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 245

صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ماکوه می دزدد کمر در زیر بار درد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 248

از ملامتگر نیندیشد دل افگار ماشور محشر خنده کبکی است در کهسار ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 254

در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رودخانه چون شد تنگ، صاحبخانه بیرون می رود

Saib Təbrizi1 dəq