Pərakəndə şeir 376

سرزلف سخن آن روز به دستم دادندکه به هر مو چو سر زلف شکستم دادند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 377

نی اگر از دل پررخنه صدایی نزندراه عشاق ترا هیچ نوایی نزند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 378

دل چو آرایش مژگان تر خویش کندداغ را آینه دار جگر خویش کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 383

عاشقانی که دل از گریه سبکبار کنندشکوه خود چه ضرورست که اظهار کنند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 385

داغ سودای ترا بر دل بی کینه نهندگوهری را که عزیزست به گنجینه نهند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 386

دل به خال تو عبث چشم طمع دوخته بودمشک این نافه سراسر جگر سوخته بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 391

دم گرچه پیش آینه عالم نمی‌زندآیینه پیش عارض او دم نمی‌زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 396

در خشت خم به چشم حقارت نظر مکنخورشید ساغر از لب این بام شد بلند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 397

این ناقصان که فخر به انساب می کنندپس پس سفر چو طفل رسن تاب می کنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 398

تیر از فراق شست تو می کرد ناله دوش؟یا بال عندلیب پر این خدنگ بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 398

به وحدت می توان کردن سبک غم های عالم راکه تنهایی یکی سازد مصیبت های عالم را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 403

آنجا که عارض تو ز می لاله گون شوددر دیده رشته های نگه جوی خون شود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 405

ای سنگدل عقیق تو بدنام می شودورنه مرا چه از دو سه دشنام می شود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 406

مسخر کرد خط عنبرین رخسار جانان راپری آورد در زیر نگین ملک سلیمان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 409

آیینه ات ز چشم بدان بی صفا شده استخاکستر سپند، جلای تو می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 415

زبان لاف رسوا می کند ناقص کمالان راکه رو بر خاک مالد پرفشانی بسته بالان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 420

تنها نه کار من به نگاه نخست کردهر کس که دید جلوه او پای سست کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 421

ز مهر و ماه سازد سیر، رویت چشم روزن رابه یک شبنم کند محتاج، رخسار تو گلشن را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 423

جان چون کمال یافت به جانانه می رسدانگور چون رسید به میخانه می رسد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 427

خموشی مهر خاموشی زند بر لب سخن چین راکه سازد غنچه لب بسته کوته دست گلچین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 431

روشندلان که آینه جان زدوده انداز روی حشر پرده هم اینجا گشوده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 434

رخسار تو با خط سیه کار چه سازد؟آیینه به تردستی زنگار چه سازد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 438

خوش آن آزاده کز مردم نهان دارد فقیری رانسازد گوشه چشم توقع گوشه گیری را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 440

ترسم که مرا عشق به مردی نرسانددل را به شفاخانه دردی نرساند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 442

جمعی که سر خویش به فتراک تو بستندچندان که به گردش بود این دایره، هستند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 445

تا صدق طلب خضر من آبله پا بودهر موجه ای از ریگ روان قبله نما بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 447

(شکست حال پریشان ما چه فایده دارد؟خرابی دل ویران ما چه فایده دارد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 454

طالع ما عیش را غم می کندسور را همچشم ماتم می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 458

خار پیراهن مشو آسودگان خاک راتا پس از مردن نگردد بر تنت هر موی مار

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 459

غم مرا در جان بی حاصل نمی گیرد قرارجغد از وحشت درین منزل نمی گیرد قرار

Saib Təbrizi1 dəq