Qəzəl 61

نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور راکس نترسانده است از رطلِ گران مخمور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 63

چون ز می افروختی آن عارضِ پر نور راداغِ بی‌تابی چراغان کرد کوهِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 64

کو باده تا به سنگ زنم جام عقل را؟از خط جام، حلقه کنم نام عقل را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 64

سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 67

مُهرِ خاموشی کند کوته‌زبان تقریر رااین سپر دندانه می‌سازد دمِ شمشیر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 74

نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس رانبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 75

دل به دام زلف آن مشکین کمند افتاده استمرغ بی بال و پری در کوچه بند افتاده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 75

ننگِ کفرِ من به فریاد آورد ناقوس رامی‌کِشد ایمانِ من در خون، لبِ افسوس را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 78

بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده استباده گلرنگ ما گل بر سر مینا زده است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 81

از صفای دل نباشد حاصلی درویش رانان به خون تر می‌شود صبحِ صداقت‌کیش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 82

صرفِ بیکاری مگردان روزگارِ خویش راپردهٔ رویِ توکّل ساز، کارِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 83

غوطه دادم در دلِ الماس داغِ خویش راروشن از آبِ گهر کردم چراغِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 85

بس که تند و تلخ و خشم آلود آن بدخو نشستچین چو جوهر عاقبت بر تیغ آن ابرو نشست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 85

من گرفتم ساختی پوشیده سالِ خویش راچون کنی پنهان ز چشمِ خلق حالِ خویش را؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 88

در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیستهر که را دل هست اینجا از اولوالالباب نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 88

حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 89

(آتشین جانی چو من بر صفحه ایام نیستبخیه را بر خرقه من چون سپند آرام نیست)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 91

چون کند آن غمزهٔ خونریز عریان تیغ رابخیهٔ جوهر شود زخمِ نمایان تیغ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 99

نیست در دورانِ من میخانه حاجت خلق رابس بود پیمانهٔ من تا قیامت خلق را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 103

تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 106

نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 111

دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل رادر کنارِ بحر باشد خوابِ سنگین سیل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 116

سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 117

ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 118

غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرانالهٔ نی شد دلیلِ عالمِ بالا مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 121

ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 126

هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 129

اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 129

دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مراتنگ‌ظرفم، رنگِ می مدهوش می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 131

نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مراچون سمندر دوری آتش مگر سوزد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq