Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
دستی به سر زلف خود از ناز کشیدیتا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی
Qəzəl 6964زمین از ترکتاز او غباریفلک از کاروانش شیشه باری
Qəzəl 6971مکن ای بی وفا ناآشناییدر آتش سوخت گل از بی وفایی
Qəzəl 6973تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟این خانه خدا را تا کی سیاه سازی؟
Qəzəl 6985هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری
Pərakəndə şeir 7چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟
Qəsidə 14چه دولت بود یارب اصفهان را در کنار آمدکه از خاور زمین صاحبقران کامکار آمد
Qəsidə 16زنگی شب را کند خورشید منظر ماهتابمهره گل را دهد تشریف گوهر ماهتاب
Qəsidə 17کرد میزان حساب آماده بهر خاکیاناز شب و روز مساوی میر عدل نوبهار
Qəzəl 17بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را
Qəsidə 18سرمه چشم ملایک شد غبار اصفهاناز وجود فایض الجود شهنشاه زمان
Qəzəl 18من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت رانرم از آتش میتوان کردن کمانِ سخت را
Türki qəzəl 18Dağ oldu dərunumda mənim nazi-məhəbbətMin dürlü səda verməkdədir sazi-məhəbbət
Qəzəl 27میکند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش میگردد گلستانِ ترا
Qəsidə 29می شود جان تازه از بوی بهار زنده رودزنده می گردد دل از سیر کنار زنده رود
Qəzəl 31نیست ممکن رامکردن چشمِ جادوی تراسایه میبوسد زمین از دور، آهوی ترا
Qəsidə 33تا نگردیده است خورشید قیامت آشکارمشت آبی زن به روی خود ز چشم اشکبار
Pərakəndə şeir 35تا کی به شعله ای نزند جوش داغ ما؟پیش از فتیله چند بسوزد چراغ ما؟
Qəsidə 35کیمیای خوشدلی خاک دیار اشرف استصیقل دلها هوای بی غبار اشرف است
Qəzəl 47میگدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد رامیکند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را
Qəzəl 49چشمِ حیران ساخت رویش خطِ مُشکاندود راآه ازین آتش که در زنجیر دارد دود را
Pərakəndə şeir 50خاکساری مشرب و افتادگی دین من استبالش خارای من از خواب سنگین من است
Qəzəl 51نیست حاجت دیدهبان حسنِ عتابآلود رادور باش از خود بود حسن حجابآلود را
Qəzəl 61نیست از سنگِ ملامت غم سرِ پر شور راکس نترسانده است از رطلِ گران مخمور را
Pərakəndə şeir 67عیدست مرگ دست به هستی فشانده راپروای باد نیست چراغ نشانده را
Qəzəl 67مُهرِ خاموشی کند کوتهزبان تقریر رااین سپر دندانه میسازد دمِ شمشیر را
Qəzəl 74نیست از رازِ نهانِ من خبر جاسوس رانبضِ من بندِ زبان گردید جالینوس را
Pərakəndə şeir 78بر سر گردون گل انجم سرشک ما زده استباده گلرنگ ما گل بر سر مینا زده است
Qəzəl 80نوشِ این غمخانه در دنبال دارد نیش راشکوهای از تلخکامی نیست دوراندیش را
Qəzəl 81از صفای دل نباشد حاصلی درویش رانان به خون تر میشود صبحِ صداقتکیش را