Pərakəndə şeir 84

چشم ما طرفی کز آن رخسار آتشناک بستکی سمندر از وصال شعله بی باک بست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 86

بس که بر رویم غبار کلفت از هر سو نشستگرد از تمثال من آیینه را بر رو نشست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 87

غنچه‌سان پر گل اگر خواهی دهانِ خویش راپرهٔ قفلِ خموشی کن زبانِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 88

در محبت جز تهیدستی متاعی باب نیستهر که را دل هست اینجا از اولوالالباب نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 88

حسن چون آرد به جنگِ دل سپاهِ خویش رابشکند بهرِ شگون اول کلاهِ خویش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 92

در محبت کام نتوان بی دل خونخواره یافتغنچه خونها خورد تا چون گل دل صدپاره یافت

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 99

چشمت از گوشه میخانه بلاخیزترستپسته تنگ تو از بوسه شکرریزترست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 103

تا به کام است فلک، خار گل پیرهن استبخت تا سبز بود ساحت گلخن چمن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 106

نامه لاله که داغ جگرش مضمون استچشم بر راه قبول نظر مجنون است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 111

دامنِ دریایِ خونخوارست بالین سیل رادر کنارِ بحر باشد خوابِ سنگین سیل را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 115

O acı sözlərə səbr eyləyərək dözdüm mən,Çün kamal əhli olan nakam olur, sezdim mən.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 116

سیاه روی کتاب از ورق شماری ماستشبی که صبح ندارد سیاهکاری ماست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 117

ترا که پنبه گوش شعور سیماب استنفس کشیدن محشر فسانه خواب است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 118

غوطه در گُل داده بود اندیشهٔ دنیا مرانالهٔ نی شد دلیلِ عالمِ بالا مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 121

ترا که خط بناگوش ابجد نازستچه وقت توبه حسن کرشمه پردازست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 126

هزار گرگ هوس در کمین عصمت توستچه وقت رفتن صحرا و سیر و صحبت توست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 129

دیدنِ لعلِ لبش خاموش می‌سازد مراتنگ‌ظرفم، رنگِ می مدهوش می‌سازد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 131

نیست ممکن قُربِ آتش بال و پر سوزد مراچون سمندر دوری آتش مگر سوزد مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 133

ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 134

در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 135

عشقِ پنهان باعثِ روشن‌روانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 137

ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 142

زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 144

زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 146

شد مسلسل بوی گل، زنجیر می‌باید مرابند لنگرداری از تدبیر می‌باید مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 157

موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 164

از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 172

عشق ترا به رونق ما احتیاج نیستاین برق را به مشت گیا احتیاج نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 177

شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 179

رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست

Saib Təbrizi1 dəq