Qəzəl 6943

ای بی‌خبر ز خود به تماشا چه می‌روی؟چون آفتاب سر زده هرجا چه می‌روی؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6949

دستی به سر زلف خود از ناز کشیدیتا حلقه به گوش که دگر باز کشیدی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6964

زمین از ترکتاز او غباریفلک از کاروانش شیشه باری

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6971

مکن ای بی وفا ناآشناییدر آتش سوخت گل از بی وفایی

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6973

تا کی ز دود غلیان دل را تباه سازی؟این خانه خدا را تا کی سیاه سازی؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6985

هر چند که مهر شرم بر درج دهن داریچون غنچه به زیر لب صد رنگ سخن داری

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 7

چند دارم در بغل پنهان دل افسرده را؟چند در فانوس دارم این چراغ مرده را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 11

منت ایزد را که از لطف خدای مستعانعالم افسرده شد از باد نوروزی جوان

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəsidə 16

زنگی شب را کند خورشید منظر ماهتابمهره گل را دهد تشریف گوهر ماهتاب

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Qəsidə 17

کرد میزان حساب آماده بهر خاکیاناز شب و روز مساوی میر عدل نوبهار

Saib TəbriziQəsidə16 dəq
Qəzəl 17

بوی پیراهن دلیلِ راه شد یعقوب راهست از طالب فزون دردِ طلب مطلوب را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 18

سرمه چشم ملایک شد غبار اصفهاناز وجود فایض الجود شهنشاه زمان

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəzəl 18

من ملایم کردم از آه آسمانِ سخت رانرم از آتش می‌توان کردن کمانِ سخت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Türki qəzəl 18

Dağ oldu dərunumda mənim nazi-məhəbbətMin dürlü səda verməkdədir sazi-məhəbbət

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 21

خاکیان را از فلک امید آسایش خطاستآسمان با این جلالت گوی چوگان قضاست

Saib TəbriziQəsidə8 dəq
Qəzəl 27

می‌کند گلگل نگه رخسارِ خندانِ تراگل ز چیدن بیش می‌گردد گلستانِ ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəsidə 28

شد دو بالا زین پل نوآب و تاب زنده رودطاق ابرویی چنین می خواست آب زنده رود

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Pərakəndə şeir 29

زهی رخ تو نموداری از بهشت خدانهال قد تو برهان عالم بالا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 31

نیست ممکن رام‌کردن چشمِ جادوی تراسایه می‌بوسد زمین از دور، آهوی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 32

صوفیان بردند از ره چشمِ جادوی ترادر کمندِ وحدت آوردند آهوی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 33

غافل مشو ز رتبه شوق بلند مااز ساق عرش (حلقه) رباید کمند ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 33

گر‌چه محجوب از نظر کرده‌ است بی‌جایی تراهمچنان جوید ز هر جایی تماشایی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 34

قانع به جرعه نیست لب میگسار مامیخانه را به آب رساند خمار ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 44

اگر چه از نفس گرم برق سوزانمصدف چو واکند آغوش، ابر نیسانم

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 47

می‌گدازد خونِ گرمم نشترِ فَصّاد رامی‌کند از آب عریان، دشنهٔ فولاد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 50

خاکساری مشرب و افتادگی دین من استبالش خارای من از خواب سنگین من است

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 51

نیست حاجت دیده‌بان حسنِ عتاب‌آلود رادور باش از خود بود حسن حجاب‌آلود را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 53

نالهٔ من می‌زند ناخن به دل ناهید راگریهٔ من تازه رو دارد گلِ خورشید را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 55

کجروی بال و پرِ سِیرَست بد کردار راراستی سنگِ رهِ رفتار باشد مار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 60

چه نسبت است به روی تو روی آینه را؟که خشک کرد فروغ تو جوی آینه را

Saib Təbrizi1 dəq