Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ارباب حیا را لب نانی ز جهان نیستروزی ز دل خود خورد آن را که زبان نیست
Pərakəndə şeir 134در چشم و دل پاک ز دنیا خبری نیستدر عالم حیرت ز تماشا خبری نیست
Qəzəl 135عشقِ پنهان باعثِ روشنروانی شد مراروشن این غمخانه از سوزِ نهانی شد مرا
Pərakəndə şeir 137ای دل بی درد، آزادی بس استاین همه آزار ما دادی بس است
Pərakəndə şeir 142زهرست بی تبسم شیرین شراب تلخبا بخت شور چند توان خورد آب تلخ
Pərakəndə şeir 144زلف مشکین تو سر در دامن محشر نهادخط گستاخ تو لب را بر لب کوثر نهاد
Qəzəl 146شد مسلسل بوی گل، زنجیر میباید مرابند لنگرداری از تدبیر میباید مرا
Pərakəndə şeir 152ترخنده از عرق به می ناب زد رختباز این چه نقش بود که بر آب زد رخت
Pərakəndə şeir 157موج خطر سفینه اهل توکل استدر رهگذار راست روان تیغ کج پل است
Pərakəndə şeir 164از سرد مهری آتش شوقم فسرده استروغن تلف مکن به چراغی که مرده است
Pərakəndə şeir 172عشق ترا به رونق ما احتیاج نیستاین برق را به مشت گیا احتیاج نیست
Qəzəl 177شیشه ای، می بود اگر چون شمع بر بالین مرااز خمار می نمی شد دل سیه چندین مرا
Pərakəndə şeir 179رخسار تو شاداب تر از لاله طورستشبنم گل سیراب ترا دیده شورست
Qəzəl 183Buludun göz yaşı verməzdisə ümmana məni,Özgə cövhər verəcəkdi yenə dövrana məni.
Qəzəl 197گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته رانور می بارد ز سیما این چراغ کشته را
Pərakəndə şeir 200وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشدماجرای دل به زلف او به کوتاهی کشد
Pərakəndə şeir 207از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماندچشم بلبل در پی آن طره دستار ماند
Qəzəl 207می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را
Qəzəl 214Qoy qopardım mən, atım dərd dolu qəlbi sinədən,Kimdi od parçasına sinəsini məskən edən?
Pərakəndə şeir 228خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد
Pərakəndə şeir 229ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آردز سر تا نگذرد غواص، گوهر برنمی آرد
Pərakəndə şeir 230نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد
Pərakəndə şeir 232(غبارم را نسیم ناتوانی دربدر داردغریب کشور طالع چه پروای سفر دارد؟)
Qəzəl 239شوق دیدار تو می بخشد نظر آیینه رامی دهد در بیضه فولاد پر آیینه را
Qəzəl 240گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه رازود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را
Qəzəl 241از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ماچون زمین شور از خود می تراود آب ما
Pərakəndə şeir 244با دلم آتش نگاهی دستبازی می کندبرق با عاجز گیاهی دستبازی می کند
Qəzəl 245صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ماکوه می دزدد کمر در زیر بار درد ما
Qəzəl 248از ملامتگر نیندیشد دل افگار ماشور محشر خنده کبکی است در کهسار ما
Pərakəndə şeir 254در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رودخانه چون شد تنگ، صاحبخانه بیرون می رود