Qəzəl 182

جلوهٔ برقی است در میخانه هشیاری مرااز پی تغییرِ بالین است بیداری مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 183

Buludun göz yaşı verməzdisə ümmana məni,Özgə cövhər verəcəkdi yenə dövrana məni.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 197

گو نباشد شمع بر خاک این به خون آغشته رانور می بارد ز سیما این چراغ کشته را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 200

وقت شد تا لشکر خط ماه تا ماهی کشدماجرای دل به زلف او به کوتاهی کشد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 201

نیست یک جو غم ز بی برگی دل آزاده راتخم خال عیب باشد این زمین ساده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 207

از چمن رفتی و گل با حسرت بسیار ماندچشم بلبل در پی آن طره دستار ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 207

می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 228

خطش خورشید را در دامگاه هاله می آردرخ او جام می را در لباس لاله می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 229

ز آب تیغ او هر بیجگر سربرنمی آردز سر تا نگذرد غواص، گوهر برنمی آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 230

نهال قامت او کی مرا از خاک بردارد؟که چون نقش قدم افتاده ای در هر گذر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 232

(غبارم را نسیم ناتوانی دربدر داردغریب کشور طالع چه پروای سفر دارد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 240

گر زند آتش به جان رویش چنین آیینه رازود خواهد کرد خاکسترنشین آیینه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 241

از سرشک تلخ خود باشد شراب ناب ماچون زمین شور از خود می تراود آب ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 244

با دلم آتش نگاهی دستبازی می کندبرق با عاجز گیاهی دستبازی می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 245

صبح بر خورشید می لرزد ز آه سرد ماکوه می دزدد کمر در زیر بار درد ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 248

از ملامتگر نیندیشد دل افگار ماشور محشر خنده کبکی است در کهسار ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 254

در جنون عقل از سر دیوانه بیرون می رودخانه چون شد تنگ، صاحبخانه بیرون می رود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 256

دل سیاه ارباب غیرت را ز منت می‌شودشمع ما خاموش از دست حمایت می‌شود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 255

تا خرام قامت او برد از سر هوش ماپشت بر دیوار چون محراب ماند آغوش ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 257

گنج در ویرانه من مار ارقم می‌شودزعفران در سینه من ریشه غم می‌شود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 257

آهوان را در کمند آورد چشم پاک ماشد چو مجنون دیده ما حلقه فتراک ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 260

عشوه ها از طالع ناساز می باید کشیدبا کمال بی نیازی ناز می باید کشید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 262

Qəlbin hər bir mətləbin həmxanədə biz tapmışıq,Şam yanıbdır, nurunu pərvanədə biz tapmışıq.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 267

شکوه خامشی در ظرف گفت و گو نمی گنجدمحیط بیکران در تنگنای جو نمی گنجد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 266

ناامیدی بر دهد اشکی که می‌باریم مارزق قانون می‌شود تخمی که می‌کاریم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 276

از تحمل خصم را هموار می سازیم ماخار بی گل را گل بی خار می سازیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 280

کسی را از بزرگان می رسد نخوت به درویشانکه بر مبلغ فزاید از تواضع آنچه کم سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 283

نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازدکه سوهان تیغ ناهموار را آیینه می سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 284

بدآموز قفس در آشیان مسکن نمی سازدز چشم افتاده دام تو با گلشن نمی سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 311

(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)

Saib Təbrizi1 dəq