Qəzəl 653

رسیده است به آفاق صیت دولت ماتپیدن دل بی تاب ماست نوبت ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 656

چراغ راه ندارد به بزم روشن ماز ماهتاب گل افتد به چشم روزن ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 659

ای فتنه از سپاه تو تیری ز ترکشیاز خنده تو شور قیامت نمکچشی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 660

صبر مرا حواله به سیماب می کنیدلداری سفینه به گرداب می کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 666

بهار می گذرد، سیر گلستانی کنبه آشیان چه فرو رفته ای، فغانی کن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 667

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 668

چنان که از نمک افزون شود جراحت‌هایکی هزار ز پرسش شود مصیبت‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 678

عمر را سازد دو بالا، دیدن بالای اوخضر و عمر جاودان، ما و قد رعنای او

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 678

چشمی که شد ز دیدن حسن آفرین جداخون می خورد ز جلوه هر نازنین جدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 685

اگر ز تیغ کند روزگار افسر توبرون نمی رود این باد نخوت از سر تو

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 685

از دل بپرس نیک و بد هر سرشت راآیینه است سنگ محک، خوب و زشت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 692

ترجیح می دهد به پدر اوستاد راهر کس شناخته است بیاض و سواد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 695

خط تلخ ساخت آن دهن همچو قند رااین مور برد چاشنی نوشخند را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 712

تیغ زبان لاف نباشد کمال راماه تمام زشت نماید هلال را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 722

سودا به کوه و دشت صلا می‌دهد مراهر لاله‌ای پیالهٔ جدا می‌دهد مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 723

از آفتاب عشق نگردید رنگ منآتش چه پختگی به ثمر می دهد مرا؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 725

پیچیده درد هجر تو بر یکدگر مراشاید غلط به نامه کند نامه بر مرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 735

طاعت کند سرشک ندامت گناه راریزش سفید می کند ابر سیاه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 736

رفتم ز راه دل خس و خار گناه راکردم به آه همچو کف دست راه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 739

Şehli yanağa baxmağa heç taqət olarmı?Tufana gəmi düşsə, məgər rahat olarmı?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 762

داغ است لاله زار دل دردمند ماخواند نوا به آتش سوزان سپند ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 784

رنگین تر از حناست بهار و خزان مابر دست خویش بوسه دهد باغبان ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 808

از خلق خبر نیست ز خود بی خبران رابا قافله کاری نبود فرد روان را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 814

نه کفر شناسد دل حیران و نه دین رااز نقش چپ و راست خبر نیست نگین را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 854

غم آتشین عذاران نه چنان برشت ما راکه ز خاک بردماند نفس بهشت ما را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 863

صبح روشن شد، بده ساقی می چون آفتابتا به روی دولت بیدار برخیزم ز خواب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 874

گرچه ذراتند یکسر میهمان آفتابکم نگردد ذره ای نعمت ز خوان آفتاب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 883

گرچه افکندم به روغن، نان خلق از خوی چربقسمتم چون شمع کاهش شد ز گفت و گوی چرب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 885

بی قراران را ازان یکتای بی همتا طلبچون شود از دشت غایب سیل در دریا طلب

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 890

دیده از خط بدیع آب دهید ای احبابکه عجب نقش بدیعی زده دوران بر آب

Saib TəbriziQəzəl2 dəq