Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مشکل است از کوی او قطع نظر کردن مراورنه آسان است از دنیا گذر کردن مرا
Qəzəl 170سبز می گردد روان چون آب از ماندن مراخضر نتواند به آب زندگی راندن مرا
Pərakəndə şeir 173بر حسن زود سیر بهار اعتماد نیستبر اعتدال لیل و نهار اعتماد نیست
Qəzəl 180برگ عیشی نیست چشم از نوبهار او مرابس بود چون لاله داغی یادگار او مرا
Pərakəndə şeir 184(راه سخنم معنی بسیار گرفته استاز جوش گل این رخنه دیوار گرفته است)
Pərakəndə şeir 186از خموشی هرکه سر در جیب فکرت میبرددر سخن از دیگران گوی سعادت میبرد
Qəzəl 186چشم مستش از نگاهی کرد سودایی مراکشتی از یک قطره می، گردید دریایی مرا
Pərakəndə şeir 190ناله من بزم عشرت را مصیبتخانه کرداشک شور من نمک در دیده پیمانه کرد
Pərakəndə şeir 192بوی خون از غنچه گل بر دماغم می خوردسوده مشک از خط ریحان به داغم می خورد
Pərakəndə şeir 193می چسان مغز من آتش روان را پرورد؟روغن بادام چون ریگ روان را پرورد؟
Qəzəl 199بال و پر شد شوق من سنگ نشان خفته رامن به راه انداختم این کاروان خفته را
Pərakəndə şeir 201هر قدر نقاش نقش او به دقت میکشدچون نظر بر رویش اندازد خجالت میکشد
Pərakəndə şeir 203خط ظالم از گل رخسار او کین می کشدانتقام بلبلان از باغ گلچین می کشد
Qəzəl 205می کنم از سینه بیرون این دل افسرده رابشنوم تا چند بوی این چراغ مرده را؟
Pərakəndə şeir 213فتنه و آشوب از هرسو به من رو کردهاندتا دگر چشمان پرکارش چه جادو کردهاند
Pərakəndə şeir 214زهر در پیمانه کردم انگبین پنداشتندخون دل خوردم شراب آتشین پنداشتند
Qəzəl 215طی به ماهی سازد از کندی، ره یک روزه رارشته بیرون آمده است از پای، ماه روزه را
Qəzəl 217نیست از داغ جنون پروا دل غم پیشه رادیده شیرست کرم شبچراغ این بیشه را
Qəzəl 218هر که دید از باده لعلی به سامان شیشه رامیدهد ترجیح بر کان بدخشان شیشه را
Qəzəl 219دید تا در آتش تعجیل، نعل لاله رامی کند در هفته ای گل خنده یکساله را
Pərakəndə şeir 222روح را با تن شکمپرور برابر میکندبادبان را کشتی پربار لنگر میکند
Qəzəl 225کرد سودا آسمان سیر این دل دیوانه راسوختن شد باعث نشو و نما این دانه را
Pərakəndə şeir 227کسی تا کی برای رزق دل بر آسمان بندد؟به جاب آب، آب رو به جوی کهکشان بندد
Qəzəl 231آه از زنگ کدورت پاک سازد سینه رامی شود روشن ز خاکستر سواد آیینه را
Pərakəndə şeir 234خوشا دردی که مهرم از لب خاموش برداردخوشا جوشی که از سر دیگ را سرپوش بردارد
Qəzəl 235چهره ات خورشید سیما می کند آیینه رالعل جان بخشت مسیحا می کند آیینه را
Pərakəndə şeir 246چند حرف بوسه او بر لب جان بشکند؟چند جامم در کنار آب حیوان بشکند؟
Pərakəndə şeir 247رهروان چون بر میان دامان استغنا زنندهر چه پیش آید به غیر از دوست، پشت پا زنند
Pərakəndə şeir 248حقپرستانی که از عشق خدا دم میزنندگام اول پشت پا بر هر دو عالم میزنند
Qəzəl 247از ته دل نیست در میخانه استغفار ماخوابها در پرده دارد دیده بیدار ما