یار راه شِکوه‌اَم از چین ابرو بسته استپیش این سیلاب آتش را به یک مو بسته است

می‌زند بسیار راه دین و دل چون رهزنانپرده‌ای کز شرم، آن عیار بر رو بسته است

نیست لیلی غافل از احوال دور افتادگانگرد مجنون حلقه‌ها از چشم آهو بسته است

وقت تصویر دهان یار، نقاش ازلاز میان نازک او خامهٔ مو بسته است

بوسه‌ها بر دست خود داده است معمار ازلتا به اقبال بلند آن طاق ابرو بسته است

می‌زند طول امل از سادگی نقشی بر آبورنه آب زندگانی را که در جو بسته است؟

پلهٔ تن نیست جای لنگر جان عزیزدل عبث بر صحبت یوسف ترازو بسته است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب از اندیشه ملک سلیمان فارغ استهرکه دل در چین زلف آن پریرو بسته است

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq