Səadətnamə, 88

این صفت​های هفت گانه که رفتدائماً ذات را بود هر هفت

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 90

این همه بحث​های لفظی بودورنه در اصل نیست گفت و شنود

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 101

سبب فعل حق چو ما باشیماو شود خلق و ما خدا باشیم

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 102

پشّه​ای رفت بر درخت چنارگفت خواهم که بر پرم هشدار

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 107

«ثبّت العرش» خود جهانی هستتا تو نقشی بر او توانی بست

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 108

گفت بابا فرج حدیث تمامچونکه کردش سؤال خواجه امام

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 109

پیشتر از جهان خدای لطیفجوهری آفرید پاک و شریف

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 110

ممکن است این همه ز قدرت حینرسد فکرها به حکمت وی

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 115

مرکز روح عالم اعلاستو آن منزّه ز شیب وز بالاست

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 117

امر معروف خصلتی است شریفلیک از مشفق نظیف لطیف

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi3 dəq
Səadətnamə, 119

بر رهی می​گذشت شیخ مهینسعد دین حمویه با تمکین

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi2 dəq
Səadətnamə, 122

گیرد از کسب خویش رزق حرامقَدَری، اینت حمق و جهل تمام

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 124

نزد ایشان زفهم و وهم و گمانواجب است دایماً وجود زمان

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Gülşəni-raz, fəsil 1

به نام آن که جان را فکرت آموختچراغ دل به نور جان برافروخت

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi4 dəq
Mirat-ül-mühəqqiqin, fəsil 3

بدان که اول چیزی که حق سبحانه و تعالی بیافرید عقل بود کقوله علیه السلام: «اول ماخلق اللّه تعالی العقل». و عقل را سه معرفت داد: اول معرفت خود، دوم معرفت حق، سوم معرفت احتیاج او به حق. و از هر معرفتی چیزی در وجود آمد: از معرفت خود نفسی و از معرفت حق عقلی و از معرفت احتیاج او به حق جسمی پیدا شد. و در عقل دوم همین سه معرفت پیدا شد و از آن سه معرفت او هم بر این طریق عقلی دیگر و نفسی دیگر و جسمی دیگر پیدا شد. همچنین تا نُه مرتبه، نُه عقل و نُه نفس و نُه جسم پیدا شد و آن نُه جسم، نُه فلک است و نُه نفس، نفوس فلکی و نُه عقل، عقول افلاک. پس هر فلکی را نفسی و عقلی و جسمی باشد.فلک اول را عرش خوانند و فلک اطلس و فلک الافلاک و جسم کل هم گویند. و فلک دوم را کرسی خوانند و فلک البروج و فلک الثوابت نیز خوانند و فلک دیگر را که زیر اوست فلک زحل خوانند و فلک دیگر را فلک مشتری و دیگر فلک مریخ و دیگر فلک آفتاب و دیگر فلک زهره و دیگر فلک عطارد و دیگر فلک قمر و عقل فلک قمر را عقل فعال خوانند و نفس او را واهب الصور گویند.

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi9 dəq
Gülşəni-raz, fəsil 4

مرا گفتی بگو چِبْوَد تفکّرکز این معنی بماندم در تحیّر

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi2 dəq
Həqqül-yəqin, fəsil 5

حقیقت- ذات هستی اقتضای یگانگی مطلق می​کند که غیرهستی جز نیستی نبود: شهد اللّه لااله الا هو.حقیقت- هستی دیگر که غیر هستی است بر هستی مقدم نیست که: تقدم الشیئی علی نفسه لازم می​آید. پس هستی واجب یگانه بود. لا اله الاهو فی الاخرة والاولی.

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi6 dəq
Kənzül-həqayiq, fəsil 5

ز دنیا و ز دنیادار شو دورمباش از بهر دنیا بیش رنجور

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Mirat-ül-mühəqqiqin, fəsil 8

بدان که مجموع عالم بعضی ظاهر است و بعضی باطن. آنچه ظاهر است از عالم، افلاک است و عناصر و موالید؛ و آنچه باطن است از عالم، نفوس است و عقول و مردم را نیز ظاهری و باطنی هست، ظاهر چون بدن و باطن چون قوّت​ها که بدان ادراک اشیا کند مثل قوّت بینائی و شنوائی و گویائی و غیرهم و آنچه حق سبحانه و تعالی فرموده: «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتّی یتبیّن لهم انّه الحق»؛ مراد از آفاق، عالم ظاهر است یعنی عالم اجسام و مراد از انفس، عالم باطن است یعنی عالم ارواح و آن آیات نزد محققان نُه آیت است که حق تعالی به موسی داده قوله تعالی: «ولقد آتینا موسی تسع آیات بینات». و ما نیز در این کتاب همان نه آیت را بیان کنیم در عالم ظاهر و باطن و عالم ظاهر را مُلک خوانیم و عالم باطن را ملکوت، پس بحقیقت آن آیات هجده باشد نه در عالم ملک و نه در عالم ملکوت.اکنون بدان که این نه آیت که در عالم مُلک است کدام است، از آن جمله یکی افلاک است و چهار عنصر و معدن و نبات و حیوان و انسان، و این نه آیت است در عالم مُلک. و همچنین نه آیت ملکوت یکی از آن جمله نفس کل است و او ملکوت افلاک است و چهار ملک مقربند چون جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و عزرائیل و این چهار، ملکوت چهار عناصرند. و ملکوت انسانی نفس او است و آن سه موالید را ملکوت هر یکی نفس ایشان است ونه آیات در عالم ملکوت به تمامی این است که گفته شد و چون گفته بودیم که آدم نسخه​ای است از مجموع عالم که هرچه در مجموع عالم است در آدم موجود است و ما این نه آیات ظاهر ونه آیات باطن در آدم بنمائیم.

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi11 dəq
Səadətnamə, 8

ای که اندر حجاب ماندستیآیت نور را نخواندستی

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Kənzül-həqayiq, fəsil 13

مثال این‌ست نیکو فهم آن کنمدارش سرسری فهمش به جان کن

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Səadətnamə, 14

وحدت تو ز کثرت اشیاهست مانند هستیت پیدا

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Kənzül-həqayiq, fəsil 18

مثالی گویمت بنیوش آن راکه نشنیدست هرگز گوش آن را

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi2 dəq
Gülşəni-raz, fəsil 24

که شد بر سرِّ وحدت واقف آخرشناسای چه آمد عارف آخر

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Kənzül-həqayiq, fəsil 27

دو چشمست آدمی را بی ضرورتبرای دیدن معنی و صورت

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi2 dəq
Gülşəni-raz, fəsil 28

ندارد باورت اکمه ز الوانوگر صد سال گویی نقل و برهان

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Gülşəni-raz, fəsil 31

من و ما و تو و او هست یک چیزکه در وحدت نباشد هیچ تمییز

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Gülşəni-raz, fəsil 33

چرا مخلوق را گویند واصلسلوک و سیرِ او چون گشت حاصل؟

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi1 dəq
Kənzül-həqayiq, fəsil 34

چو بهتر در زمانه علم و جانستبدان کین علم جان آخر زمان است

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi2 dəq
Kənzül-həqayiq, fəsil 37

سخن در سینه زین بسیار دارمنمی‌گویم که عمری کار دارم

Şeyx Mahmud ŞəbüstəriMəsnəvi2 dəq