Şeyx Mahmud Şəbüstəri
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
این صفتهای هفت گانه که رفتدائماً ذات را بود هر هفت
Səadətnamə, 90این همه بحثهای لفظی بودورنه در اصل نیست گفت و شنود
Səadətnamə, 101سبب فعل حق چو ما باشیماو شود خلق و ما خدا باشیم
Səadətnamə, 102پشّهای رفت بر درخت چنارگفت خواهم که بر پرم هشدار
Səadətnamə, 107«ثبّت العرش» خود جهانی هستتا تو نقشی بر او توانی بست
Səadətnamə, 108گفت بابا فرج حدیث تمامچونکه کردش سؤال خواجه امام
Səadətnamə, 109پیشتر از جهان خدای لطیفجوهری آفرید پاک و شریف
Səadətnamə, 110ممکن است این همه ز قدرت حینرسد فکرها به حکمت وی
Səadətnamə, 115مرکز روح عالم اعلاستو آن منزّه ز شیب وز بالاست
Səadətnamə, 117امر معروف خصلتی است شریفلیک از مشفق نظیف لطیف
Səadətnamə, 119بر رهی میگذشت شیخ مهینسعد دین حمویه با تمکین
Səadətnamə, 122گیرد از کسب خویش رزق حرامقَدَری، اینت حمق و جهل تمام
Səadətnamə, 124نزد ایشان زفهم و وهم و گمانواجب است دایماً وجود زمان
Gülşəni-raz, fəsil 1به نام آن که جان را فکرت آموختچراغ دل به نور جان برافروخت
Mirat-ül-mühəqqiqin, fəsil 3بدان که اول چیزی که حق سبحانه و تعالی بیافرید عقل بود کقوله علیه السلام: «اول ماخلق اللّه تعالی العقل». و عقل را سه معرفت داد: اول معرفت خود، دوم معرفت حق، سوم معرفت احتیاج او به حق. و از هر معرفتی چیزی در وجود آمد: از معرفت خود نفسی و از معرفت حق عقلی و از معرفت احتیاج او به حق جسمی پیدا شد. و در عقل دوم همین سه معرفت پیدا شد و از آن سه معرفت او هم بر این طریق عقلی دیگر و نفسی دیگر و جسمی دیگر پیدا شد. همچنین تا نُه مرتبه، نُه عقل و نُه نفس و نُه جسم پیدا شد و آن نُه جسم، نُه فلک است و نُه نفس، نفوس فلکی و نُه عقل، عقول افلاک. پس هر فلکی را نفسی و عقلی و جسمی باشد.فلک اول را عرش خوانند و فلک اطلس و فلک الافلاک و جسم کل هم گویند. و فلک دوم را کرسی خوانند و فلک البروج و فلک الثوابت نیز خوانند و فلک دیگر را که زیر اوست فلک زحل خوانند و فلک دیگر را فلک مشتری و دیگر فلک مریخ و دیگر فلک آفتاب و دیگر فلک زهره و دیگر فلک عطارد و دیگر فلک قمر و عقل فلک قمر را عقل فعال خوانند و نفس او را واهب الصور گویند.
Gülşəni-raz, fəsil 4مرا گفتی بگو چِبْوَد تفکّرکز این معنی بماندم در تحیّر
Həqqül-yəqin, fəsil 5حقیقت- ذات هستی اقتضای یگانگی مطلق میکند که غیرهستی جز نیستی نبود: شهد اللّه لااله الا هو.حقیقت- هستی دیگر که غیر هستی است بر هستی مقدم نیست که: تقدم الشیئی علی نفسه لازم میآید. پس هستی واجب یگانه بود. لا اله الاهو فی الاخرة والاولی.
Kənzül-həqayiq, fəsil 5ز دنیا و ز دنیادار شو دورمباش از بهر دنیا بیش رنجور
Mirat-ül-mühəqqiqin, fəsil 8بدان که مجموع عالم بعضی ظاهر است و بعضی باطن. آنچه ظاهر است از عالم، افلاک است و عناصر و موالید؛ و آنچه باطن است از عالم، نفوس است و عقول و مردم را نیز ظاهری و باطنی هست، ظاهر چون بدن و باطن چون قوّتها که بدان ادراک اشیا کند مثل قوّت بینائی و شنوائی و گویائی و غیرهم و آنچه حق سبحانه و تعالی فرموده: «سنریهم آیاتنا فی الآفاق و فی انفسهم حتّی یتبیّن لهم انّه الحق»؛ مراد از آفاق، عالم ظاهر است یعنی عالم اجسام و مراد از انفس، عالم باطن است یعنی عالم ارواح و آن آیات نزد محققان نُه آیت است که حق تعالی به موسی داده قوله تعالی: «ولقد آتینا موسی تسع آیات بینات». و ما نیز در این کتاب همان نه آیت را بیان کنیم در عالم ظاهر و باطن و عالم ظاهر را مُلک خوانیم و عالم باطن را ملکوت، پس بحقیقت آن آیات هجده باشد نه در عالم ملک و نه در عالم ملکوت.اکنون بدان که این نه آیت که در عالم مُلک است کدام است، از آن جمله یکی افلاک است و چهار عنصر و معدن و نبات و حیوان و انسان، و این نه آیت است در عالم مُلک. و همچنین نه آیت ملکوت یکی از آن جمله نفس کل است و او ملکوت افلاک است و چهار ملک مقربند چون جبرئیل و میکائیل و اسرافیل و عزرائیل و این چهار، ملکوت چهار عناصرند. و ملکوت انسانی نفس او است و آن سه موالید را ملکوت هر یکی نفس ایشان است ونه آیات در عالم ملکوت به تمامی این است که گفته شد و چون گفته بودیم که آدم نسخهای است از مجموع عالم که هرچه در مجموع عالم است در آدم موجود است و ما این نه آیات ظاهر ونه آیات باطن در آدم بنمائیم.
Səadətnamə, 8ای که اندر حجاب ماندستیآیت نور را نخواندستی
Kənzül-həqayiq, fəsil 13مثال اینست نیکو فهم آن کنمدارش سرسری فهمش به جان کن
Səadətnamə, 14وحدت تو ز کثرت اشیاهست مانند هستیت پیدا
Kənzül-həqayiq, fəsil 18مثالی گویمت بنیوش آن راکه نشنیدست هرگز گوش آن را
Gülşəni-raz, fəsil 24که شد بر سرِّ وحدت واقف آخرشناسای چه آمد عارف آخر
Kənzül-həqayiq, fəsil 27دو چشمست آدمی را بی ضرورتبرای دیدن معنی و صورت
Gülşəni-raz, fəsil 28ندارد باورت اکمه ز الوانوگر صد سال گویی نقل و برهان
Gülşəni-raz, fəsil 31من و ما و تو و او هست یک چیزکه در وحدت نباشد هیچ تمییز
Gülşəni-raz, fəsil 33چرا مخلوق را گویند واصلسلوک و سیرِ او چون گشت حاصل؟
Kənzül-həqayiq, fəsil 34چو بهتر در زمانه علم و جانستبدان کین علم جان آخر زمان است
Kənzül-həqayiq, fəsil 37سخن در سینه زین بسیار دارمنمیگویم که عمری کار دارم