Qəzəl 71

به تودیع تو جان می‌خواهد از تن شد جدا حافظبه جان کندن وداعت می‌کنم حافظ خداحافظ

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 73

از غم جدا مشو که غنا می‌دهد به دلاما چه غم غمی که خدا می‌دهد به دل

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 76

تا هستم ای رفیق ندانی که کیستمروزی سراغ وقت من آئی که نیستم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 86

گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشمآخر نه باغبانم شرط است من نباشم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 88

خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانمخمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl3 dəq
Qəzəl 95

مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیمخوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 98

از زندگانی‌ام گله دارد جوانی‌امشرمندهٔ جوانی از این زندگانی‌ام

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

در بهاران سری از خاک برون آوردنخنده ای کردن و از باد خزان افسردن

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 114

این همه جلوه و در پرده نهانی گل منوین همه پرده و از جلوه عیانی گل من

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 119

سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه؟زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه؟

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 125

شکفته‌ام به تماشای چشم شهلاییکه جز به چشم دلش نشکفد تماشایی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 126

بزن که سوز دل من به ساز می‌گوییز ساز دل چه شنیدی که باز می‌گویی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 138

ای پریچهره که آهنگ کلیسا داریسینهٔ مریم و سیمای مسیحا داری

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 147

خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانیولی ز بخت بد از من نه جسم ماند و نه جانی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 149

نالدم پای که چند از پی یارم بدوانیمن بدو میرسم اما تو که دیدن نتوانی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 161

مژه سوزن رفویی، نخی از شکنج موییکه زنی به پاره‌های دلم ای پری رفویی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 5

زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان راولیکن پوست خواهد کَند ما یک‌لاقبایان را

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 13

باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشبتا کنی عقده اشک از دل من باز امشب

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 14

صدای سوز دل شهریار و ساز حبیبچه دولتی است به زندانیان خاک نصیب

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 17

ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازتوی زلف کمندین، من و شب‌های درازت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 19

ماهم که هاله‌ای به رخ از دود آهش استدائم گرفته چون دل من روی ماهش است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 25

کنون که فتنه فرا رفت و فرصت است ای دوستبیا که نوبت انس است و الفت است ای دوست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 31

برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفتبازار شوق پردگیان باز درگرفت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 35

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانتکه جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 38

مه من هنوز عشقت دل من فگار داردتو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 39

با رنگ و بویت ای گل گل رنگ و بو نداردبا لعلت آب حیوان آبی به جو ندارد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 45

کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشدگلرخان را سرِ گلگشت و تماشا باشد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 56

سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهندز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 60

دوش در خواب من آن لاله‌عذار آمده بودشاهد عشق و شبابم به کنار آمده بود

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 83

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرمتو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq