Məhəmmədhüseyn Şəhriyar · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
به تودیع تو جان میخواهد از تن شد جدا حافظبه جان کندن وداعت میکنم حافظ خداحافظ
Qəzəl 73از غم جدا مشو که غنا میدهد به دلاما چه غم غمی که خدا میدهد به دل
Qəzəl 76تا هستم ای رفیق ندانی که کیستمروزی سراغ وقت من آئی که نیستم
Qəzəl 86گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشمآخر نه باغبانم شرط است من نباشم
Qəzəl 88خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانمخمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم
Qəzəl 95مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیمخوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم
Qəzəl 98از زندگانیام گله دارد جوانیامشرمندهٔ جوانی از این زندگانیام
Qəzəl 106در بهاران سری از خاک برون آوردنخنده ای کردن و از باد خزان افسردن
Qəzəl 114این همه جلوه و در پرده نهانی گل منوین همه پرده و از جلوه عیانی گل من
Qəzəl 119سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه؟زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه؟
Qəzəl 125شکفتهام به تماشای چشم شهلاییکه جز به چشم دلش نشکفد تماشایی
Qəzəl 126بزن که سوز دل من به ساز میگوییز ساز دل چه شنیدی که باز میگویی
Qəzəl 138ای پریچهره که آهنگ کلیسا داریسینهٔ مریم و سیمای مسیحا داری
Qəzəl 147خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانیولی ز بخت بد از من نه جسم ماند و نه جانی
Qəzəl 149نالدم پای که چند از پی یارم بدوانیمن بدو میرسم اما تو که دیدن نتوانی
Qəzəl 161مژه سوزن رفویی، نخی از شکنج موییکه زنی به پارههای دلم ای پری رفویی
Qəzəl 5زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان راولیکن پوست خواهد کَند ما یکلاقبایان را
Qəzəl 13باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشبتا کنی عقده اشک از دل من باز امشب
Qəzəl 14صدای سوز دل شهریار و ساز حبیبچه دولتی است به زندانیان خاک نصیب
Qəzəl 17ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازتوی زلف کمندین، من و شبهای درازت
Qəzəl 19ماهم که هالهای به رخ از دود آهش استدائم گرفته چون دل من روی ماهش است
Qəzəl 25کنون که فتنه فرا رفت و فرصت است ای دوستبیا که نوبت انس است و الفت است ای دوست
Qəzəl 31برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفتبازار شوق پردگیان باز درگرفت
Qəzəl 35نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانتکه جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت
Qəzəl 38مه من هنوز عشقت دل من فگار داردتو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد
Qəzəl 39با رنگ و بویت ای گل گل رنگ و بو نداردبا لعلت آب حیوان آبی به جو ندارد
Qəzəl 45کاش پیوسته گل و سبزه و صحرا باشدگلرخان را سرِ گلگشت و تماشا باشد
Qəzəl 56سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهندز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند
Qəzəl 60دوش در خواب من آن لالهعذار آمده بودشاهد عشق و شبابم به کنار آمده بود
Qəzəl 83یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرمتو شدی مادر و من با همه پیری پسرم