Qəzəl 68

اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بسستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 70

آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرسآن چنان سوختم از آتش هجران که مپرس

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 86

گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشمآخر نه باغبانم شرط است من نباشم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 88

خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانمخمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl3 dəq
Qəzəl 95

مهتاب و سرشکی به هم آمیخته بودیمخوش رویهم آن شب من و مه ریخته بودیم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 98

از زندگانی‌ام گله دارد جوانی‌امشرمندهٔ جوانی از این زندگانی‌ام

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 104

یا رب آن یوسف گم گشته به من بازرسانتا طربخانه کنی بیت حزن بازرسان

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 116

عشقی که درد عشق وطن بود درد اواو بود مرد عشق که کس نیست مرد او

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 123

مایه حسن ندارم که به بازار من آییجان‌فروش سر راهم که خریدار من آیی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 139

ز دریچه‌های چشمم نظری به ماه داریچه بلند بختی ای دل که به دوست راه داری

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 147

خوشست پیری اگر مانده بود جان جوانیولی ز بخت بد از من نه جسم ماند و نه جانی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 149

نالدم پای که چند از پی یارم بدوانیمن بدو میرسم اما تو که دیدن نتوانی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 156

شاهد شکفته مخمور چون شمع صبحگاهیلرزان به سان ماه و لغزان به سان ماهی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 161

مژه سوزن رفویی، نخی از شکنج موییکه زنی به پاره‌های دلم ای پری رفویی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 13

باز کن نغمه جانسوزی از آن ساز امشبتا کنی عقده اشک از دل من باز امشب

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 14

صدای سوز دل شهریار و ساز حبیبچه دولتی است به زندانیان خاک نصیب

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 17

ای چشم خمارین، تو و افسانهٔ نازتوی زلف کمندین، من و شب‌های درازت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 19

ماهم که هاله‌ای به رخ از دود آهش استدائم گرفته چون دل من روی ماهش است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 25

کنون که فتنه فرا رفت و فرصت است ای دوستبیا که نوبت انس است و الفت است ای دوست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 31

برداشت پرده شمعم و پروانه پرگرفتبازار شوق پردگیان باز درگرفت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 35

نه وصلت دیده بودم کاشکی ای گل نه هجرانتکه جانم در جوانی سوخت ای جانم به قربانت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 38

مه من هنوز عشقت دل من فگار داردتو یکی بپرس از این غم که به من چه کار دارد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 39

با رنگ و بویت ای گل گل رنگ و بو نداردبا لعلت آب حیوان آبی به جو ندارد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 56

سبوکشان که به ظلمات عشق خضر رهندز جوی آب بقا هم به چابکی بجهند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 60

دوش در خواب من آن لاله‌عذار آمده بودشاهد عشق و شبابم به کنار آمده بود

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 79

چو بستی در به روی من، به کوی صبر رو کردمچو درمانم نبخشیدی، به دردِ خویش خو کردم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 80

ماهم آمد به در خانه و در خانه نبودمخانه گوئی به سرم ریخت چو این قصه شنودم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 83

یار و همسر نگرفتم که گرو بود سرمتو شدی مادر و من با همه پیری پسرم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 85

در وصل هم ز عشق تو ای گل در آتشمعاشق نمی‌شوی که ببینی چه می‌کشم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 89

به مرگ چاره نجستم که در جهان مانمبه عشق زنده شدم تا که جاودان مانم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq