Məhəmmədhüseyn Şəhriyar · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
روی در کعبه این کاخ کبود آمدهایمچون کواکب به طواف و به درود آمدهایم
Qəzəl 93تا کی چو باد سر بدوانی به وادیامای کعبهٔ مراد ببین نامرادیام
Qəzəl 94امشب از دولت می دفع ملالی کردیماین هم از عمر شبی بود که حالی کردیم
Qəzəl 96تا کی در انتظار گذاری به زاریامباز آی بعد از این همه چشمانتظاریام
Qəzəl 97ای شاخ گل که در پی گلچین دوانیاماین نیست مزد رنج من و باغبانیام
Qəzəl 100هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیمروز خود با شب غم دست در آغوش کنیم
Qəzəl 106در بهاران سری از خاک برون آوردنخنده ای کردن و از باد خزان افسردن
Qəzəl 114این همه جلوه و در پرده نهانی گل منوین همه پرده و از جلوه عیانی گل من
Qəzəl 119سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه؟زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه؟
Qəzəl 125شکفتهام به تماشای چشم شهلاییکه جز به چشم دلش نشکفد تماشایی
Qəzəl 126بزن که سوز دل من به ساز میگوییز ساز دل چه شنیدی که باز میگویی
Qəzəl 131چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟چه شد که شیوهٔ بیگانگی رها کردی؟
Qəzəl 137زلف او برده قرار خاطر از من یادگاریمن هم از آن زلف دارم یادگاری بیقراری
Qəzəl 138ای پریچهره که آهنگ کلیسا داریسینهٔ مریم و سیمای مسیحا داری
Qəzəl 142اگر بلاکش بیداد را به داد رسیخدا کند که به سر منزل مراد رسی
Qəzəl 151بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانیداستانها دارم از بیداد پیری با جوانی
Qəzəl 155چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینیبرو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی
Qəzəl 158ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهینه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی
Qəzəl 159سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهیستاره کوکبه آفتاب خرگاهی
Qəzəl 162پیرم و گاهی دلم یاد جوانی میکندبلبل شوقم هوای نغمه خوانی میکند
Qəzəl 11طبعم از لعل تو آموخت درافشانیهاای رخت چشمه خورشید درخشانیها
Qəzəl 12زین همرهان همراز من تنها تویی تنها بیاباشد که در کام صدف گوهر شوی یکتا بیا
Qəzəl 18تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر استطالع مگو که چشمهٔ خورشید خاور است
Qəzəl 20ایرجا سر بِدَرآور که امیر آمده استچه امیری که به عشق تو اسیر آمده است
Qəzəl 24منم که شعر و تغزل، پناهگاه من استچنان که قول و غزل نیز، در پناه من است
Qəzəl 27ندارِ عشقم و با دل سر قمارم نیستکه تاب و طاقت آن مستی و خمارم نیست
Qəzəl 28هیچ آفریدهای به جمال فریده نیستاین لطف و این عفاف به هیچ آفریده نیست
Qəzəl 29خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیستبه زندگانی من فرصت جوانی نیست
Qəzəl 34گاهی گر از ملال محبت برانمتدوری چنان مکن که به شیون بخوانمت
Qəzəl 42آمد آن شاهد دل برده و جان بازآوردجانم از نو به تن آن جان جهان بازآورد