Qəzəl 92

روی در کعبه این کاخ کبود آمده‌ایمچون کواکب به طواف و به درود آمده‌ایم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 93

تا کی چو باد سر بدوانی به وادی‌امای کعبهٔ مراد ببین نامرادی‌ام

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 94

امشب از دولت می دفع ملالی کردیماین هم از عمر شبی بود که حالی کردیم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 96

تا کی در انتظار گذاری به زاری‌امباز آی بعد از این همه چشم‌انتظاری‌ام

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 97

ای شاخ گل که در پی گلچین دوانی‌اماین نیست مزد رنج من و باغبانی‌ام

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 100

هر سحر یاد کز آن زلف و بناگوش کنیمروز خود با شب غم دست در آغوش کنیم

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 106

در بهاران سری از خاک برون آوردنخنده ای کردن و از باد خزان افسردن

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 114

این همه جلوه و در پرده نهانی گل منوین همه پرده و از جلوه عیانی گل من

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 119

سایه جان رفتنی استیم بمانیم که چه؟زنده باشیم و همه روضه بخوانیم که چه؟

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 125

شکفته‌ام به تماشای چشم شهلاییکه جز به چشم دلش نشکفد تماشایی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 126

بزن که سوز دل من به ساز می‌گوییز ساز دل چه شنیدی که باز می‌گویی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 131

چه شد که بار دگر یاد آشنا کردی؟چه شد که شیوهٔ بیگانگی رها کردی؟

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 137

زلف او برده قرار خاطر از من یادگاریمن هم از آن زلف دارم یادگاری بیقراری

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 138

ای پریچهره که آهنگ کلیسا داریسینهٔ مریم و سیمای مسیحا داری

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 142

اگر بلاکش بیداد را به داد رسیخدا کند که به سر منزل مراد رسی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 151

بار دیگر گر فرود آرد سری با ما جوانیداستانها دارم از بیداد پیری با جوانی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 155

چو ابرویت نچمیدی به کام گوشه نشینیبرو که چون من و چشمت به گوشه ها بنشینی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 158

ماها تو سفر کردی و شب ماند و سیاهینه مرغ شب از ناله من خفت و نه ماهی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 159

سپاه صبح زد از ماه خیمه تا ماهیستاره کوکبه آفتاب خرگاهی

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 162

پیرم و گاهی دلم یاد جوانی می‌کندبلبل شوقم هوای نغمه خوانی می‌کند

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 11

طبعم از لعل تو آموخت درافشانی‌هاای رخت چشمه خورشید درخشانی‌ها

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 12

زین همرهان همراز من تنها تویی تنها بیاباشد که در کام صدف گوهر شوی یکتا بیا

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 18

تا چشم دل به طلعت آن ماه منظر استطالع مگو که چشمهٔ خورشید خاور است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 20

ایرجا سر بِدَرآور که امیر آمده استچه امیری که به عشق تو اسیر آمده است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 24

منم که شعر و تغزل، پناهگاه من استچنان که قول و غزل نیز، در پناه من است

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl2 dəq
Qəzəl 27

ندارِ عشقم و با دل سر قمارم نیستکه تاب و طاقت آن مستی و خمارم نیست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 28

هیچ آفریده‌ای به جمال فریده نیستاین لطف و این عفاف به هیچ آفریده نیست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 29

خجل شدم ز جوانی که زندگانی نیستبه زندگانی من فرصت جوانی نیست

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 34

گاهی گر از ملال محبت برانمتدوری چنان مکن که به شیون بخوانمت

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq
Qəzəl 42

آمد آن شاهد دل برده و جان بازآوردجانم از نو به تن آن جان جهان بازآورد

Məhəmmədhüseyn ŞəhriyarQəzəl1 dəq