Məhəmmədhüseyn Şəhriyar
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Sən yarımın qasidisənİlən sənə çay demişəm
Qəzəl 22پا شو ای مست که دنیا همه دیوانهٔ توستهمه آفاق پر از نعرهٔ مستانهٔ توست
Allah boyağıİslam oyatdı xalq başın qovzayan qaçırŞeytan bacarmadı ki, yatanlar oyanmasın
Qafqazlı qardaşlar ilə görüşEy səfasın unutmayan QafqazGəlmişəm zövq alam maraqından
Xan nənəXan nənə, hayanda qaldınBelə başına dolanım
Qəzəl 33دیر آمدی که دست ز دامن ندارمتجان مژده دادهام که چو جان در بر آرمت
Qəzəl 49ماندم به چمن شب شد و مهتاب برآمدسیمای شب آغشته به سیماب برآمد
Qəzəl 69قمار عاشقان بردی ندارد از نداران پرسکس از دور فلک دستی نبرد از بدبیاران پرس
Qəzəl 72به خاک من گذری کن چو گل گریبان چاککه من چو لاله به داغ تو خفتهام در خاک
Qəzəl 78نفسی داشتم و ناله و شیون کردمبی تو با مرگ عجب کشمکشی من کردم
Qəzəl 111به اختیار دلی برد چشم یار از منکه دور از او ببرد گریه اختیار از من
Qəzəl 127راه گم کرده و با روی چو ماه آمدهایمگر ای شاهد گمراه به راه آمدهای
Qəzəl 1گذار آرد مَهِ من گاهگاه از اشتباه اینجافدای اشتباهی کآرد او را گاهگاه اینجا
Heydərbabaya salam, II hissəHeydərbaba, gəldim səni yoxluyam,Bir də yatam qucağında yuxluyam,
Qəzəl 2علی ای همای رحمت، تو چه آیتی خدا راکه به ماسوا فکندی همه سایه هما را
Qəzəl 3به چشمک این همه مژگان به هم مزن یاراکه این دو فتنه به هم میزنند دنیا را
Qəzəl 77برو ای تُرک که تَرک تو ستمگر کردمحیف از آن عمر که در پای تو من سرکردم
Qəzəl 118ای آفتاب هالهای از روی ماه تومه بر لب افق لبهای از کلاه تو
Qəzəl 124رندم و شهره به شوریدگی و شیداییشیوهام چشمچرانی و قدحپیمایی
Qəzəl 141دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازیبه شوخی میبرند از من سیهچشمان شیرازی
Qəzəl 152ای دل به ساز عرش اگر گوش میکنیاز ساکنان فرش فراموش میکنی
Qəzəl 6بیداد رفت لالهٔ بر باد رفته رایا رب خزان چه بود بهار شکفته را
Qəzəl 8جوانی شمع ره کردم که جویم زندگانی رانجستم زندگانی را و گم کردم جوانی را
Qəzəl 10زندگی شد من و یک سلسله ناکامیهامستم از ساغر خون جگر آشامیها
Qəzəl 15ای چشم خمارین که کشد سرمه خوابتوی جام بلورین که خورد باده نابت
Qəzəl 23شب همه بی تو کار من شکوه به ماه کردن استروز ستاره تا سحر تیره به آه کردن است
Qəzəl 37یا رب مباد کز پا جانان من بیفتددرد و بلای او کاش بر جان من بیفتد
Qəzəl 43چو آفتاب به شمشیر شعله برخیزدسپاه شب به هزیمت چو دود بگریزد
Qəzəl 50شب است و چشم من و شمع اشکبارانندمگر به ماتم پروانه سوگوارانند
Qəzəl 51مسافری که به رخ اشک حسرتم بدوانددلم تحمل بار فراق او نتواند