Xaqani Şirvani · Şeir
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Fələkdən yaxşılıq görməmiş bir kəs,Ondan xoşluq umma ömrünə əbəs.
Rübai 110Könlümə bir xəbər çatanda səndən,Ürək həyəcanla döyünür həmən.
Rübai 121Ətirli nəsimlə gəldi novbahar,Bəs neçin bir nəsim göndərmir o yar?
Rübai 126Yar getdi, könlümü verdi hicrana,Hicransa od saldı bu yazıq cana.
Rübai 130Dodağın qönçəsi ülkərə misal,Lalənin bağrıdır üzündəki xal.
Rübai 137Zülfün bənövşəni saldı torpağa,O, qulluq halqası taxdı qulağa.
Rübai 142Qəlbdə təzə qəmlə köhnə dərdim var,Onlar bircə sözlə olur aşikar.
Rübai 158Ey mənim dərdimi görüb şadlanan,Sənin hicrindəndir bu dərdim, inan!
Rübai 165Xaqani hünərə şanlı soltandı,Şam kimi o qızıl kürsüdə yandı.
Rübai 184Sarımsaq kimi ol - dərdlərə dərman,Qəlbinin oduyla soğantək odlan!
Rübai 203Ey könül, o şuxdan olmaz sənə yar,Onun sevgisinə yoxdur etibar.
Rübai 204Qəm odu il boyu yandırır, aman,Su dəyən od kimi edirəm fəğan.
Rübai 212Sözümlə şərbətə çevrilər zəhər,Sözüm fələkləri aşıb fəth edər.
Rübai 220Ürəkdən yanıqlı fəğanə gəldim,Ahımın oxuyla sinəni dəldim.
Rübai 226Başıma-od tökür könlüm, bir də sən,Yolumda tor qurur könlüm, bir də sən.
Rübai 232Sənin məclisindən qalmışam kənar,Mey kimi qanıma qərq olmuşam, yar!
Rübai 244Ey edən könlümü qəmlərə məskən,Könlümün bağında qəm açdı süsən.
Rübai 245Gündüz fəraqından yandı ürəyim,Gecə vüsalını andı ürəyim.
Rübai 246Odlu göz yaşlarım axar hər zaman,Odla su içində yatıram, inan.
Rübai 247Yanında daima bir qəfəsin var,Uçdu bu qəfəsdən tutduğun quşlar.
Rübai 249Dedin ki, gedirəm, getmə, a canan!Getsən, bil ki, məni öldürər hicran.
Rübai 252Xaqani olmuşdur sözün Xaqanı,Doludur ləl ilə sözünün canı.
Rübai 260İçimdə yanğın var, qəlbdə həyəcan,Qan rəngli odlu bir badə ver, canan!
Rübai 271Mən səni gizlicə sevirəm, canan,Saraltma üzümü, qoy yanmasın can.
Rübai 275Xaqaninin dərdi gözlərdən pünhan,Can - xəstə, göz - yaşlı, ürəksə - al qan.
Rübai 281Yoxladım özümü səfərdə sənsiz,Saldım öz canımı min dərdə sənsiz.
Rübai 288Ömür ötüb keçdi bir kam almadan,Yarın vüsalına tapmadım imkan.
Rübai 303Ey Aydan, pəridən gözəl nazənin,Pəri, Ay qarşında bir quldur sənin.
Rübai 311Uçanda könlümün quşu əlindən,Ya atın nalını salanda, həmən.
Rübai 314Əzablar içində ömr oldu yarı,Sonra fələk verdi mənə dildan.