نه چرخ دیده نه سیاره از بدایت حسنملک صفت بشری چون تو در نهایت حسن

چه صورتی! چه جمالی! علیک عین اللهکمال حسن همین است و حد غایت حسن

از آفتاب جمالت زوال بادا دورکز او به اوج رسید آفتاب رایت حسن

ز خسروان ملاحت تویی بعون اللهشهنشهی که بر او ختم شد ولایت حسن

مرا ز دانش و عقل این قدر کفایت بسکه تابع سخن عشقم و کفایت حسن

رخ چو ماه تو است آن که هست در شأنشنزول سوره لطف و در او روایت حسن

کجا برم من بیدل ز جور خوبان دادکه خوبرو همه جا هست در حمایت حسن

خرد به توبه مرا ره نمود و عشق به حسنزهی ضلالت عقل و زهی هدایت حسن

ملولم از دم واعظ، کجاست اهل دلی؟که همچو گل ورقی خواند از روایت حسن

ز عشق مست شوی چون نسیمی ای زاهد!اگر به سمع رضا بشنوی حکایت حسن

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq