روزی از صبح فتح نورانیآسمان بر گشاده پیشانی

فرخ و روشن و جهان افروزخنک آن روز‌! یاد باد آن روز‌!

شه به خوبی چو روی دلبند‌انمجلسی ساخت با خردمند‌ان

روز خانه نه روز بستان بودکه‌اولین روزی از زمستان بود

شمع و قندیل باغ‌ها مردهرخت و بنگاه باغبان برده

بانگ دزدیده بلبلان را زاغبانگ دزدی در‌آوریده به باغ

زاغ جز هندو‌ی نسب نبوَددزدی از هندوان عجب نبود

زاغ مانده به باغ بی‌بلبلخار مانده به یادگار از گل

داده نقاش باد شبگیر‌یآب را حلقه‌های زنجیر‌ی

تاب سرما که بُرد از آتش تابآب را تیغ و تیغ را کرد آب

دمه پیکان آبدار به دستچشم را سفت و چشمه را می‌بست

شیر در جوش چون پنیر شدهخون در اندامْ زمهریر شده

کوهْ قاقم‌، زمینْ حواصل‌پوشچرخْ سنجاب درکشیده به دوش

بر بهایم ددان کمین کردهپوست کنده به پوستین کرده

رستنی در کشیده سر به زمیننامیه گشته اعتکاف‌نشین

کیمیا کاریِ جهان دو رنگلعل آتش نهفته در دل سنگ

گل ز حکمت به کوزه‌ای پودهگل حکمت به سر بر اندوده

زیبقی‌های آبگینهٔ آبتخته بر تخته گشته نقرهٔ ناب

در چنین فصل تاب‌خانه شاهداشته طبع چار فصل نگاه

از بسی بوی‌های عطر‌آمیزمعتدل گشته باد برف انگیز

میوه‌ها و شراب‌های چو نوشمغز را خواب داده دل را هوش

آتش انگیخته ز صندل و عوددود گِردش چو هندوان به سجود

آتشی زو نشاط را پشتیکان گوگرد سرخ زردشتی

خونی از جوش منعقد گشتهپرنیانی به خون در آغشته

فندقی رنگ داده عنابشگشته شنگرف سوده سیمابش

سرخ سیبی دل از میان کندهبه دلش ناردانه آکنده

کهربا‌یی ز قیر کرده خِضابآفتابی ز مشک بسته نقاب

ظلمتی کشته از نوالهٔ نورلاله‌ای رسته از گلالهٔ حور

ترکی از اصل رومیان نسبشقرة‌العین هندوان لقبش

مشعل یونس و چراغ کلیمبزم عیسی و باغ ابراهیم

شوشه‌های زکال مشگین رنگگرد آتش چو گرد آینه زنگ

آن سیه رنگ و این عقیق صفاتکان یاقوت بود در ظلمات

گوهر‌ش داده دیده‌ها را قوتزرد و سرخ و کبود چون یاقوت

نو عروسی شراره زیور اوعنبرینه زکال در بر او

حجله و بزمه‌ای به زر کاریحجله عودی و بزمه گلنار‌ی

گرد آن بزمه پرند زدهکبک و دراج دست‌بند زده

بر سر آتش از سر خاصیفاخته پر فشان به رقاصی

زردی شعله در بخار گیاهگنج زر بود زیر مار سیاه

دوزخی و بهشتیش مشهوردوزخ از گرمی و بهشت از نور

دوزخ اهل کاروان کنشتروضه راه رهروان بهشت

زند زردشت نغمه‌ساز بر اومغ چو پروانه خرقه‌باز بر او

آب افسرده را گشاده مسامای دریغا چرا شد آتش نام

خانه سرسبزتر ز سایه سروباده گلرنگ‌تر ز خون تذرو

ریخته آسمان فاخته گوناز هوا فاخته ز فاخته خون

باده در جام آبگینه گهرراست چون آب خشک و آتش تر

گور چشمان شراب می‌خوردندران گوران کباب می‌کردند

شاه بهرام گور با یارانباده می‌خورد چون جهاندار‌ان

می و نقل و سماع و یاری چندمیگساری و غمگسار‌ی چند

راح گلگون چو گلشکر خندهپخته گشته در آتش زنده

مغز‌ها در سماع گرم شدهدل ز گرمی چو موم نرم شده

زیرکان راه عیش می‌رُفتندنکته‌های لطیف می‌گفتند

هر گرانمایه‌ای ز مایهٔ خویشگفت حرفی به قدر پایهٔ خویش

چون سخن در سخن مسلسل گشتبر زبان سخنوری بگذشت

کاین درج که‌آسمان‌ ِ شه داردوین دقیقه که او نگه دارد

هیچ‌کس را ز خسروان جهانکس ندیده‌ست آشکار و نهان

هست ما را ز فر تارک اوهمه چیز از پی مبارک او

ایمنی هست و تندرستی هستتنگی دشمن و فراخی دست

تندرستی و ایمنی و کفافاین سه مایه‌ست و آن دگر همه لاف

تن چو پوشیده گشت و حوصله پُردر جهان گو نه لعل باش و نه در

ما که مثل تو پادشا داریمهمه داریم چون تو‌را داریم

کاشکی چاره‌ای در آن بودیکه ز ما چشم بد نهان بودی

گردش اختر و پیام سپهرهم بدین فرخی نمودی چهر

طالع خوشدلی ز ره نشدیعیش بر خوشدلان تبه نشدی

تا همه ساله شاه بودی شادخرمن عیش را نبُردی باد

شادمان جان شاه می‌بایدجان ما گر فدا شود شاید

چون سخن‌گو سخن به پایان بردهر کسی دل بدان سخن بسپرد

دور کرد آن دم از در آن دمه رادلپسند آمد آن سخن همه را

در میان بود مردی آزادهمهتر آیین و محتشم زاده

شیده نامی به روشنی چون شیدنقش‌پیرای هر سیاه و سپید

اوستاد‌ی به شغل رسامیدر مساحت مهندسی نامی

از طبیعی و هندسی و نجومهمه در دست او چو مهرهٔ موم

خرده‌کار‌ی به کار بنایینقشبندی به صورت‌آرایی

کز لطافت چو کلک و تیشه گشادجان ز مانی‌، ستد دل از فرهاد

کرده شاگردی خرد به درستبوده سمنارش اوستاد نخست

در خَوَرْنَق ز نغز‌کاری‌هاداده با اوستاد یاری‌ها

چون در آن بزم شاه را خوش دیددر زبان آب و در دل آتش دید

زد زمین بوس و گشت شاه‌پرستچون زمین بوسه داد باز نشست

گفت اگر باشدم ز شه دستورچشم بد دارم از دیار‌ش دور

که‌آسمان‌سنجم و ستاره‌شناسآگه از کار اختران به قیاس

در نگارندگی و گُلکاریوحی صنعت مراست پنداری

نسبتی گیرم از سپهر بلندکه نیارد به روی شاه گزند

تا بوَد در نشاط‌خانهٔ خاکز اختران ِ فلک ندارد باک

جای در حرز‌گاه جان داردبر زمین حکم آسمان دارد

و‌آن چنان است کز گزارش کارهفت پیکر کنم چو هفت حصار

رنگ هر گنبدی جداگانهخوش‌تر از رنگ صد صنم‌خانه

شاه را هفت نازنین صنم استهر یکی را ز کشوری علَم است

هست هر کشوری به رکن و اساسدر شمار ستاره‌ای به قیاس

هفته را بی‌صداع گفت و شنیدروزهای ستاره هست پدید

در چنان روزهای بزم افروزعیش سازد به گنبدی هر روز

جامه همرنگ خانه در پوشدبا دلارام خانه مِی‌ نوشد

گر برین گفته شاه کار کندخویشتن را بزرگوار کند

تا بود عمر بر نشانهٔ کارباشد از عمر خویش برخوردار

شاه گفتا گرفتم این کردمخانهٔ زرین‌، درِ آهنین کردم

عاقبت چون همی بباید مرداین‌همه رنج‌ها چه باید برد‌؟

و‌آنچه گفتی که گنبد آرایمخانه را همچنان بپیرایم

این‌همه خانه‌های کام و هواستخانهٔ خانه‌آفرین به کجاست؟

در همه گرچه آفرین گویمآفریننده را کجا جویم‌‌؟

باز گفت این سخن خطا گفتمجای جای‌آفرین چرا گفتم‌‌؟

آنکه در جا نشایدش دیدنهمه جایش توان پرستیدن

این سخن گفت شاه و گشت خموشزان هوس در دماغش آمد جوش

زانکه در کارنامه سمناردید در شرح هفت پیکر کار

کان پری‌پیکران‌ِ هفت اقلیمداشت در دُرج خود چو دُر یتیم

در گرفت این سخن به شاه جهانکه‌آگهی داشت از حساب نهان

در جواب سخن نکرد شتابروزکی چند را نداد جواب

چون برین گفته رفت روزی چندشیده را خواند شاه شیدا‌بند

آنچه پذرفته بود‌، ازو درخواستکرد کارش چنانکه باید راست

گنجی آماده کرد و برگ سپردتا برد رنج اگر تواند برد

روزی از بهر شغل رسامیبهره‌مند از بقای بهرامی

مرد اخترشناس طالع بینکرد بر طالعی خجسته گزین

شیده بر طالعی خجسته نهادکرد گنبد سرای را بنیاد

تا دو سال آنچنان بهشتی ساختکه کسش از بهشت وا نشناخت

چون چنان هفت گنبد گهریکرد گنبدگری چنان هنری

هریکی را به طبع و طالع خویششرط اول نگاهداشت به پیش

چون شه آمد بدید هفت سپهربه یکی جای دست داده به مهر

دید که‌افسانه شد به جمله دیارآنچه نُعمان نمود با سمنار

ناپسند آمد اهل بینش راکشتن آن صنع آفرینش را

تا شود شاد شیده از بهرامشهر بابک به شیده داد تمام

گفت نعمان اگر خطایی کردکان عقوبت بر آشنایی کرد

عدل من عذر خواه آن ستم استآن نه از بخل و این نه از کرم است

کار عالم چنین تواند بودزو یکی را زیان یکی را سود

یاری از تشنگی کباب شودیار دیگر غریق آب شود

همه در کار خویش حیران‌ندچاره جز خامشی نمی‌دانند

چونکه بهرام کیقباد کلاهتاج کیخسروی رساند به ماه

بیستونی ز ناف مُلک انگیختکه‌آنچه فرهاد کرد ازو بگریخت

در چنان بیستون هفت ستونهفت گنبد کشید بر گردون

شد در آن بارهٔ فلک پیوندباره‌ای دید بر سپهر بلند

هفت گنبد درون آن بارهکرده بر طبع هفت سیاره

رنگ هر گنبدی ستاره‌شناسبر مزاج ستاره کرده قیاس

گنبدی کاو ز قسم کیوان بوددر سیاهی چو مشک پنهان بود

وانکه بودش ز مشتری مایهصندلی داشت رنگ و پیرایه

وانکه مریخ بست پرگار‌شگوهر سرخ بود در کارش

وانکه از آفتاب داشتش خبرزرد بود از چه؟ از حمایل زر

وانکه از زیب زهره یافت امیدبود رویش چو روی زهره سپید

وانکه بود از عطارد‌ش روزیبود پیروزه‌گون ز پیروزی

وانکه مه کرده سوی برجش راهداشت سرسبز‌یی ز طلعت شاه

برکشیده بر این صفت پیکرهفت گنبد به طبع هفت اختر

هفت کشور تمام در عهد‌شدختر هفت شاه در مهد‌ش

کرده هر دختری به رنگ و به رایگنبدی را ز هفت گنبد جای

وز نمودار خانه تا به فَریشکرده همرنگ روی گنبد خویش

روز تا روز شاه فرخ بختدر سرای دگر نهادی رخت

شنبه آنجا که قسم شنبه بودوآن دگرها چنان کز آن به بود

چون به نیروی رای فرزانهمجلس آراستی به هر خانه

هر کجا جام باده نوشیدیجامه همرنگ خانه پوشیدی

بانوی خانه پیش بنشستیجلوه برداشتی ز هر دستی

تا دل شاه را چگونه برَدشاه حلوا‌ی او چگونه خورد

گفتی افسانه‌ای مهرانگیزکه کند گرم شهوتان را تیز

گرچه زین‌گونه برکشید حصارجان نبرد از اجل به آخر کار

ای نظامی ز گلشنی بگریزکه گلش خار گشت و خارش تیز

با چنین مُلک ازین دو روزه مقامعاقبت بین چگونه شد بهرام

Bir gün zəfər çaldı sübhün nur çağı,
Açıqdı, aydındı günün qabağı,

Nura qərq olmuşdu o səhər cahan,
Ah, o gün çıxmasın yaddan heç zaman.

Şah gözəl bir üzə bənzər ziyafət
Verib, aqilləri eylədi dəvət.

Qışın ilk günüydü o səhər, o çağ,
İşə ev yarardı, deyil baxça-bağ.

Bağların sönmüşdü şamı, çırağı,
Tərk edib getmişdi bağbanlar bağı.

Qarğa oğurlayıb bülbül səsini,
Oxurdu "oğru var" nəşidəsini.

O hindu cinslidir, bunu yaxşı bil,
Hindlidə oğurluq təəccüb deyil.

Səhər nəsiminin mahir nəqqaşı
Suda halqa çəkir hər addım başı.

Sərt soyuq atəşi tabdan salırdı,
Su qılınc, qılınc su şəkli alırdı.

Əlində suvanmış ox tutan boran
Olmuşdu göz deşən, çeşmə bağlayan.

Süd ocaq üstündə dönür pendirə,
Şaxta vurur, donur qan birdən-birə.

Həvasil qanadı taxmışdı torpaq,
Fələk sincab, qaqum bürünmüşdü dağ.

Girərək pusquya vəhşi heyvanlar
Hər yerdə mal-qara edirdi şikar.

Bitkilər başını çəkib torpağa,
Boyatma qüvvəsi düşüb duzağa.

Öz kimyası ilə iki rəng cahan
Daşda od ləlini eyləmiş nihan.

Qızılgül kürəni etmişdi otaq,
Hikmət palçığından çəkmişdi suvaq

Büllur bulaqları döydükcə şaxta,
Olur gümüş kimi su laxta-laxta.

Şahın tabxanası belə bir zaman,
Dörd fəsli andırır; qalxır otaqdan

Ətirlər bürüyür, basır hər yanı,
Mötədil eyləyir qarlı havanı.

Meyvələr, şərablar edildikcə nuş,
Daim xumarlanır, könül olur xoş.

Səndəl, ud atəşi ucalır göyə,
Tüstüsü hinditək durur səcdəyə.

Alovdur nəşənin, keyfin dayağı,
Zərdüştün qırmızı kükürd ocağı,

O, qandır, od kimi gəlir meydana,
Ya da bir ipəkdir batmış al qana.

Fındığa innabı rəngini verir,
Civəsini onun ala döndərir.

Qəlbi qoparılmış bir almaydı san,
İçinə dolmuşdu gilələr nardan.

Ya qırla rənglənən xoş kəhrəbaydı,
Ənbər yaşmaqlı bir günəşə taydı.

Bir zülmətdi, sanki nurdan boğulur,
Ya lalə bitirmiş saçlarında hur.

Bir türkdü, rumluydu əsil-nəsəbi,
Hindlilər göz nuru vermiş ləqəbi,

Yunisin məşəli, kəlim çırağı,
İsanın bəzmidir, İbrahim bağı.

Töküldükcə kömür parçası oda,
Bənzərdi ləkəyə parlaq aynada.

O qara rəng idi, bu əqiqtəhər,
Zülmət içindəki yaquta bənzər.

Nəzər sal gövhəri qızaran közə,
Al, sarı, göy rəngli nur verir gözə.

Qığılcımdan qızıl bəzəkləri var,
Qara həmailli gəlinə oxşar.

Zərlə işlənilib gəlin otağı,
Bir tağı ud rəngli, gülnar bir tağı.

Xəzəlin tüstüsü sarı şölələr
İlan altındakı xəznəyə bənzər.

Odun vətənidir, cəhənnəm, cənnət
Ondan işıq alıb, bundan hərarət.

O bir cəhənnəmdir atəşpərəstə,
Günahsızlar üçün yoldur behiştə.

Zərdüşt "Zəndi" ona nəğmələr saçar,
Muğlar pərvanətək xirqələr açar.

Od buzu su eylər, iqtidarı var,
Niyə atəş deyir ona adamlar?

Alabaxta xasdı, hörməti vardı,
Oynar od üstündə, qanad çalardı.

İpək od üstündə verib əl-ələ
Turac ilə kəklik qurmuşdu halə.

Ev nəşəli, sərvin kölgəsi misal,
Şərab qırqovulun qanından da al.

Alabaxta rəngli olan asiman
Tökmüşdü qan yerə alabaxtadan.

Qırmızı şərabla dolu büllur cam
Quru su içində yaş oddu tamam.

Yeyir gurgözlülər, içirdi şərab,
Çəkilir şişlərə gur budu kabab.

Bəhram Gur öz yaxın dostlarıyla hey
Şahlar qaydasınca nuş edirdi mey.

Şən söhbət, mey-məzə, ürək sevən yar,
Hamı mey içəndi, hamı qəmküsar.

Al şərab, gül şəkər cülüşlər incə,
O məclis qızındı, bişdi deyincə.

Dimaqlar nəğmədən coşdu, çağ oldu,
Könüllər mum kimi yupyumşaq oldu.

Hünər sahibləri söhbət açıb hey,
Danışdı özünə yararlı bir şey.

Söz-sözə bağlandı cavahirmisal,
Belə nitqə gəldi bir sahib kamal:

"Nura qərq eyləyər şahımız yeri,
Əks edər bu qədər incəlikləri.

Çox dünya şahını var görüb gedən,
Olmamış belə bir calal seyr edən.

Mübarək qədəmi, tacı, izzəti
Vermiş ömrümüzə bütün neməti.

Cansağlığı da var, əmniyyət də var,
Biz genişlikdəyik, düşmən qəlbi dar.

Bolluq, cansağlığı, bir də əmniyyət;
Başqa hər nə varsa, boş sözdür əlbət.

Mədə dolu olsa, geyim mükəmməl,
Dürr nəyə lazımdır, nəyə gərək ləl?

Bizə ki, sən oldun ulu tacidar,
Demək, hər şeyimiz, hər şeyimiz var.

Dünyada olaydı kaş çarə, dərman,
Dəyməyəydi bizə nəzər heç zaman.

Gərdişi ulduzun, dövrü sipehrin,
Kaş hər zaman belə, xoş üz göstərsin.

Çıxmasın şadlığın taleyi izdən,
Bizi ayırmasın bu eyşimizdən.

Olaydı şahımız şad ildən-ilə,
Verilməsin işrət xırmanı yelə.

Şadlıqla dolanıb gəzsin hər yanı,
Layiqdir biz olaq onun qurbanı".

Natiq öz nitqini yetirdi sona,
Sözləri yağ kimi yayıldı cana.

Qışı unutdurdu bu isti sözlər,
Bəyəndi ürəklər, parladı gözlər.

Məclisdə bir kişi vardı azadə,
Alicənab idi, o əsilzadə

Gün kimi parlaqdı, Şidə şöhrəti,
Vurardı qaraya, ağa zinəti.

Rəssamdı, mötəbər bir sənətkardı,
Mühəndisdi, böyük hünəri vardı.

Tibb elmi, həndəsə, asiman, nücum,
Şidənin əlində sanki mumdu, mum.

İncə memar idi, bəzək vurandı,
Nəqşlər çəkərək, surət qurandı.

Tişəylə, qələmlə çəkərsə əmək,
Manidən can alar, Fərhaddan ürək.

Ağın şagirdiydi Şidə hər zaman,
O təlim almışdı usta Simnardan.

Simnar Xəvərnəqdə çəkəndə əmək,
Şidə eyləmişdi ona çox kömək.

Elə ki, məclisdə şahı gördü şən,
Saçır su dilindən, od ürəyindən,

Yer öpdü, Bəhrama həmən əydi baş,
Oturdu, sözünə başladı yavaş.

Dedi ki: "Qovaram pis gözü, hərgah
Lütf edib icazə versə mənə şah.

Göy ölçmək işində çox pərgaram mən,
Ulduzlar elmindən xəbərdaram mən.

Memaram, bəzərəm bütün dünyanı,
Rəssamam, sənətin məndədir canı,

Göylərdən alaram bir elə nisbət
Ki, dəyməz padşaha xətər, əziyyət.

Torpaq nigarxana durduqca hər an
Qorxu hiss eyləməz kəhkəşanlardan.

Saxlar bina səni əziz can kimi,
Yerə hökm eyləyər asiman kimi.

İş belə göstərir, əmək çəkərəm,
Yeddi ülkər kimi günbəd tikərəm.

Hər günbəd bir rənglə həmahəng olar,
O, yüz bütxanadan gözəl rəng olar.

Şahın gətirdiyi yeddi nazənin
Bayrağını açar yeddi ölkənin.

Hər ölkə göydəki səyyarə sayaq
Nizama, əsasa malik olacaq.

Bəllidir, həftənin nə ki günü var,
Hər ulduza biri aşikar olar.

Yaşasın dünyada, gülsün ömrü çağ,
Hər gün olsun yeri, görüm, bir otaq.

Ev rəngində geysin paltar şahanə,
Evin gözəlliylə sunsun peymanə.

Söylədiyim kimi edərsə hərgah,
Böyük şöhrətlərə yetər bizim şah.

Yaşasa beləcə əgər dünyada,
Çatar ömrü boyu hər bir murada".

Şah dedi: "Tutaq ki, etdim belə mən,
Evim zərdən oldu, qapım dəmirdən,

İnsan dedikləri gəlib-gedəndir,
Bu qədər əziyyət, əzab nədəndir?

Deyirsən günbədə bəzək vuraram,
Səyyarə misalı, bir ev quraram.

Havadır, həvəsdir bunlar, bəs hanı
Evlər yaradanın evi, eyvanı?

Hər şeyə deyirəm afərin, əhsən,
Harada axtarım yaradanı mən?

  • Yox, - dedi, - səhv dedim mən bu sözləri,
    Ulu Tanrımızın bilinməz yeri.

O görünməz gözə heç bir məkanda,
Sitayiş edilir ona hər yanda".

Deyib bu sözləri sakit oldu şah,
Coşdu bu arzuyla o qəlbi gümrah.

Gözünün önündə durdu əlbəəl
Simnarın çəkdiyi yeddi şux gözəl.

Qalırdı orada o yeddi pəri,
Hər biri bir elin dürrü, gövhəri.

Şidənin sözündən fikrə getdi şah,
Gizlin hesablardan agahdı, agah,

Ustanın sözünü ancaq kəsmədi,
Cavab vermək üçün o tələsmədi.

Keçdi bu söhbətdən bir xeyli müddət,
Bir gün eyləyərək Şidəni dəvət,

Sözünün işini istədi Bəhram,
İşlərə birbəbir eylədi əncam.

Nə gərəksə bütün verdi Şidəyə,
Çalış, xəznə apar, əmək çək deyə.

Günlərin birində böyük sənətkar
Bəhramın əlindən aldı şirin bar.

O, ulduz tanıyan, bəxt görən kişi
Vaxt seçdi başlasın mübarək işi.

Seçdi, səadətli bir tale seçdi,
O, yeddi günbədi tikməyə keçdi.

İki il çalışdı, işlətdi sənət,
Bir saray tikdi ki, cənnətdi, cənnət.

Çalışdı, çarpışdı, göstərib hünər,
Yeddi günbəd tikdi - hər yanı gövhər.

Taleyi, görkəmi hər bir günbədin
Parlaq şahidiydi kəsilmiş şərtin.

Günbədi Bəhram şah gəlib gəzərək,
Bağladı binaya məhəbbət, ürək.

Gördü ki, nə edib Neman Simnara
Bir əfsanə kimi düşüb diyara.

Acıyır eşidən, qaralır qanı,
Nifrətlə yad edir zalım Nemanı.

Bəhram, razı qalsın qoy Şidə, deyə,
Amül şəhərini verdi hədiyyə.

Dedi ki: "Səhv etdi əgərçi Neman,
Əziyyət gördüsə sənətkar ondan,

Ədlim üzrxahdır edilmiş zülmə,
Onu həsəd, bunu səxavət bilmə".

Dünyanın belədir hər işi, əlbət,
Biri zərər görər, biri mənfəət,

Bir dost susuz ölər, qəlbi xar gedər,
Başqa bir dost suda boğular gedər.

Hərə öz işinə qalmış xeyli mat,
Susmuş, çarə nədir, belədir həyat.

Nə zaman Keyqubad taclı, cəsur şah
Keyxosrovluq tacı qaldırdı, nagah

Yerdən bir Bisütun ucaldı göyə,
Fərhadın etdiyi döndü kölgəyə.

O yeddi sütunlu bir Bisütundan
Yeddi günbəd tikdi, sanki asiman.

Göylərlə birləşən imarətdə şah
Gördü ki, fələyi ötmüş bu dərgah.

Şah baxdı hasara, yeddi qülləyə,
Hər qüllə oxşardı bir səyyarəyə.

Ulduzlar tanıyan sənətkar Şidə
Ulduz rəngi vermiş hər bir günbədə.

Keyvan taleyində günbəd ki, vardı,
Qaraya bürünmüş müşkə oxşardı.

O ki, Müştəriylə həmahəng idi,
Bəzəyi, düzəyi, səndəl rəng idi.

O günbəd ki, Mərrix adını aldı,
İncə naxışlıydı, sərasər aldı.

O bürc ki, Günəşdən verirdi xəbər,
Saraltmışdı onu üstündəki zər,

Onu ki, şux etmiş göyün Zöhrəsi,
Ağdı Zöhrə kimi onun çöhrəsi.

Ona ki, Ütarid vermişdi nemət,
Firuzə rəngindən yetmişdi zinət.

O günbəd ki, ona ay yol salardı,
Şahın taleyindən yaşıl çalardı.

Dediyim bəzəkdə qalxdı göylərə,
Oxşayıb yeddisi yeddi ülkərə.

Yeddi el almışdı öz öhdəsinə,
Yeddi şah qızına açmışdı sinə.

Hər qız maraq saldı ev ahənginə,
Əşyanı döndərdi günbəd rənginə.

Belə gündən-günə xoşbəxt olan şah
Hər gündə bir evi etdi qərargah.

Gündə bir gözəllə söhbət edərdi,
Gündə bir günbədə varıb gedərdi.

Gündə bir otaqda o sahibkamal
Məclis düzəldərək qurdu cah-calal.

Harada keyf edib, içib yeyərdi,
Haman ev rəngində paltar geyərdi.

Otağın xanımı vuraraq bəzək,
Bəhramın önündə oturardı tək

Ki, füsun eyləsin şahın könlünə,
Yesin halvasını şah dönə-dönə,

Eylərdi məhəbbət açan söhbəti,
İstərdi qızdıra qızğın şəhvəti.

Belə hasar çəkdi adil hökmüran,
Əcəlsə əlini çəkmədi ondan.

Tərk et, ey Nizami, gəl bu cənnəti
Ki, gülü tikandır, tikanı iti.

Beşgünlük dünyada, gəl düşün bunu,
Gör necə oldu bir Bəhramın sonu.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri