الا! ای نفس، خودکامی و خودبیناز آن گشتی اسیر سجن سجین

چه چین در ابرو آوردی که گشتیاسیر لعبتان چین و ما چین

جهان اندر جهان آواره گشتم«فویل ثم ویل للمساکین »

دلم را زنده گردانیده وصلتچو باد صبح دم بر برگ نسرین

بیا، ای ساقی جانها، فرو ریزشراب ارغوان در جام زرین

فدای ماه رویت جان و دلهااسیر زلف مشکین جان مسکین

بیا در باغ و بستان، تا ببینیبساتینست در صحن بساتین

خدایا، از بلای خود نگه داربحق حرمت طاها و یاسین

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. خدا بین باش، قاسم، تا توانیکه خودبینی نشاید در خدابین

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq