Sözlər pişik kimi yumşaq, mehriban,qısılıb qaldılar biri-birinə.O qopdu dünyanın qarmaqlarından,üzdü son axşamınson şəhərinə.

Bir şəhr ömrünün son gecəsindəən adi misralar ilahiləşdi.Bir balıqqulağı içərisindəbir nəğmə damlası mirvariləşdi.

Ulduzlar varağa səpildi dən-dən,səpildi bir qızın göz yaşlarıtək.Yuxular yıxıldı kirpiklərindən,dağıldı üzünəqız saçlarıtək.

O saldı qələmi titrək əlindən,tabuttək örtüldü göz qapaqları.Töküldü gecənin ətəklərindənnəğmə oyaqları, söz oyaqları.

Qopdu son misrası son nəfəsindən,uçdu uzaqlara -uçdu quş kimi.Bir uzaq dənizin gen sinəsindəbir qayıq göründü boş ovuc kimi.

Son nəğmə... Son qayıq... Üzəcək elə,açacaq sirrini küləyə ancaq.Səni aparacaq uzaq sahilə,sənsiz qayıdacaq geriyə ancaq...

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri