Sonuncu papirosun nəğməsi
İndi barmaqlarım səs kimi titrək,Uzun səkilərin uzun yuxusu.Sonuncu qatarıyola salantəkYola salacağamson papirosu.
Quru gözlərimə birdən yaş dolar,Birdən kövrələrəm, tənhalaşaram.Bu ögey şəhərdə bütün daşlara,Bütün ağaclara doğmalaşaram.
Hanı məni sevən?Hanı mən sevən?Ürəyim yeriklər addım səsinə.Bir vaxt qapısını çırpdığım evinHəsrətlə baxaram pəncərəsinə.
Tutar boğazımı qəhər bu gecə,Çağırsam -bir kimsə hay verməz mənə.Sevgiylə doludu şəhər bu gecə,
Niyə o sevgidənpay verməz mənə?
Gecə baxtı gülər utancağın da,Görməzlər yuxuda sevişənləri.Yerə düşərsəhər duracağındaYuxu qatarların sərnişinləri.
Açılar səhərihər şəhər kimi -Ən qatı papiros çəkənlərin də.Yenə ilk papirosilk əsgər kimiÖlər barmaqların səngərlərində...
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/ramiz-rovsen-sonuncu-papirosun-negmesi
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
Ruzi-əvvəl bilməzəm kim necə qismətdir bana,Gecələr göz xabə uymaz, ah adətdir bana.
Hüsn mülkündə saçın tapdı böyük bir şöhrətHüsn mülkündə saçın tapdı böyük bir şöhrət,Bu qəra üzlüyə bax gördü nə ali hörmət!
Gəraylı: Bir qiya baxışlı yardanBir qiya baxışlı yardanCüda olmaq nə mümkündür,
Ey dil, rəva deyil ki mən əğyarə yalvarımEy dil, rəva deyil ki mən əğyarə yalvarım,Sən rəhnümalıq eylə, gedim yarə yalvarım.