عتاب و لطف ز ابروی گلرخان پیداستصفای هر چمن از روی باغبان پیداست

Qəzəbin, lütfün oxursan qaşlarından ol yarın,Hər bağın abadlığın söylər üzü bağbanların.

مرا که خرمن گل در کنار می بایدازین چه سود که دیوار گلستان پیداست؟

İstərəm, gül xərməni olsun mənim dörd bir yanım,Neyləyim, bağ gizlədib divar dalında öz varın.

گلی ز غنچه پیکان یار خواهم چیدگشاد کار من از خانه کمان پیداست

Çəkmişəm gül qönçəsindən yarımın kirpiklərin,Hər kaman düz atsa ox, düzdür, demək, hər ilqarın.

به چشم بلبل مستی که عشق سرمه کشیدرخ بهار ز آیینه خزان پیداست

Bülbül eşqin sürməsin çəkmiş gözə, olmuş xumar,Kim yaza qiymət verib, sonra dəribdir öz barın.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. به طرز تازه قسم یاد می کنم صائبکه جای طالب آمل در اصفهان پیداست

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saib hər söz məclisində Amulu xatırlayır,İsfahanda boş qalıb söz kürsüsü sənətkarın.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq