ازان مرا شب و روز سیاه هر دو یکی استکه با غرور تو، آه و نگاه هر دو یکی است

فغان که پیش سبکدستی تو بی پرواشکستن دل و طرف کلاه هر دو یکی است

کسی است پیرهن تن محیط وحدت راکه چون حباب، سرش با کلاه هر دو یکی است

درین بساط به تمکین خود مشو مغرورکه پیش سیل فنا، کوه و کاه هر دو یکی است

چنان گزیده اعمال زشت خویشتنمکه نامه من و مار سیاه هر دو یکی است

بلند و پست جهان پیش خودپرستان استز خود برآمده را بام و چاه هر دو یکی است

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. ترا که ذوق تماشاست گل بچین صائبکه خس به دیده من با نگاه هر دو یکی است

Hicrə düşdün, nədi fərqi, gecə, ya gündüz, inan,Yara təsir eləməz ah edəsən, yoxsa aman.

Qoparar qəlbini uf da eləməz bircə kərə,Elə bil birdi onunçün ürəyinlə çalman.

Aləmi-vəhdətə bir köynək ilə getmək olar,Sel gələndə nə bilir bu qayadır, yoxsa saman.

Özünü tərk edənə yoxdu nə alçaq, nə uca,Özünün vurğunudur hər şeyə bu fərqi qoyan.

İstərəm ki, özümə layiq ola hər əməlim,Kağız üstə uzanan sözlərim olsun Loğman.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Saibə zövq verir gülşəni seyr eyləməyi,Fərqi yoxdur, nəzərində gül ola, yoxsa xəzan.

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar